Eva Solo – Vallen en opstaan na een scheiding

Rijk der armelingen

27 OKTOBER 2018

“We doen een actie op school om geld in te zamelen voor de armelingen.”
Mijn zoon bouwt zijn woorden zelf. Vaak zijn ze mooier. Dan leen ik ze van hem.
Ik zie een Middeleeuws dorp met uitgemergelde armelingen. Ze dragen lompen en trauma’s met zich mee. Zij, de armelingen, in een ver land en een nog verder verleden.

“Zijn wij arm?” vraagt hij. De papa van een vriendje heeft een Porsche gekocht, vertelt hij, het nieuwste model. Dat hebben wij niet, een Porsche.
Dat mensen met veel geld soms armer zijn dan armelingen, wil ik zeggen. En dat rijk zijn van alles kan betekenen.

“Mis je iets?” werp ik zijn vraag terug.
“Jou. Als ik bij papa ben,” zegt hij.
“En omgekeerd.”

Oogcontact

24 FEBRUARI 2018

Met lege ogen staarde hij mij aan terwijl ik een boterham in zijn vuile, bevende handen stopte. Ik slikte even en glimlachte dan naar hem. “Bon appétit monsieur”, zei ik nog. Hij glimlachte heel even terug.

Een glimlach, een boterham en een paar seconden oogcontact om te bevestigen dat hij bestond, meer kon ik hem niet geven. Hij zou de nacht buiten doorbrengen, net als tientallen anderen die die avond naar de maaltijdbedeling in het metrostation kwamen. Het vroor en er stond een ijzige wind. De nachtopvang was volzet, vertelde de vrouw van de vzw die de maaltijdbedeling organiseerde. Ze had er hartzeer van dat ze mensen moest teleurstellen, ook na acht jaar als vrijwilliger.

Een blond meisje van een jaar of 18 schoof gelaten aan in de lange rij. Wat als alle hoop je in de steek laat nog voor het leven goed en wel begonnen is, vroeg ik me af en ik dacht aan haar leeftijdgenoten die enthousiast de wereld intrekken vol dromen en ongeduld om ze waar te maken.

Ik ben te week voor dit soort dingen, weet ik, en net daarom doe ik het. Want als ik mijn ogen sluit is hun leed niet verdwenen en onverschilligheid is misschien de doodsteek.

Decompressie

18 FEBRUARI 2018

“Ik was nog maar net uit het ziekenhuis en een maand later zeiden jullie al dat jullie gingen scheiden. Weet je wel hoe erg dat is?” Het was al na bedtijd, maar als de avond valt grijpen donkere gedachten genadeloos hun kans. Woelen helpt niet, weet mijn oudste zoon, dus komt hij de trap afgetrippeld op zoek naar houvast. Want zaterdag is wisseldag en dat gaat telkens gepaard met een emotionele ontlading.

“Ik word daar zo boos van als ik daar aan denk en ook verdrietig.” “En terecht”, zeg ik, trots op het feit dat hij zijn emoties formuleert in de plaats van ze op mij af te vuren. “Het is allemaal veel geweest, dat je het daar moeilijk mee hebt begrijp ik maar al te goed. Niemand vraagt je ook om dat oké te vinden, je mag boos zijn en verdrietig.” Begrip is een doeltreffend wapen leerde ik de voorbije maanden. Was ik vroeger zijn sparringpartner en ontaardden zulke gesprekken steevast in stevige discussies onder hoogspanning, vandaag haal ik meteen de lont uit het kruitvat door hem mijn oor en een schouder aan te bieden. Weg stress.

“Het was niet plan A, maar het is wel het beste plan B”, zeg ik hem. “Want stel je voor dat we niet gescheiden waren. Dan zou er nog steeds voortdurend ruzie zijn en waren we allemaal ongelukkig. Een scheiding is voor niemand fijn, maar als we eerlijk zijn, kunnen we vandaag toch zeggen dat we allemaal een stuk gelukkiger zijn dan een jaar geleden, niet?”

“Ja, dat is wel waar”, zegt hij, en hij meent het. “Je hebt nog altijd een mama en een papa die je allebei graag zien”, zeg ik, “en er zijn nog mensen bijgekomen die jou en je broer ook graag zien” voeg ik er, niet zonder moeite, aan toe.

Kerngezin

2 FEBRUARI 2018

Kinderen moeten in de eerste plaats onvoorwaardelijk gekoesterd worden. Of dat nu in een gezin gebeurt of in een andere constructie, dat doet er minder toe. Stabiliteit en geborgenheid, dat is belangrijk. En structuur, zodat kinderen ook leren wat hun grenzen zijn. We kunnen van partner wisselen zoveel we willen, maar we moeten heel erg goed voor onze kinderen blijven zorgen.

Dat zeg ik allemaal niet, dat zegt psychiater Dirk De Wachter en hij heeft al alle vormen van menselijke miserie zien passeren in zijn praktijk dus hij kan het weten.

Eenzelfde geluid bij Dimitri Mortelmans, professor sociologie aan de UA, die ik enkele maanden geleden interviewde over de verschillende gezinsvormen en hoe die door de decennia evolueerden. Het kerngezin zoals wij het vandaag kennen maakte pas opgang na de Tweede Wereldoorlog, zei hij. De overheid promootte het leven in een gezin omdat dat de stabiliteit van de samenleving ten goede kwam. Begin vorige eeuw leefden kinderen op de boerderij met verschillende generaties en stalknechten en meiden en hun kinderen. Kinderen werden in groep opgevoed en leerden van elkaar.

Als de psychiater en de socioloog het er elk vanuit hun vakgebied over eens zijn, wie ben ik dan om hen tegen te spreken? Het is een geruststelling om objectief te horen dat een scheiding de kinderen niet per definitie met een trauma opzadelt.

Geven we het te snel op, vroeg ik nog aan Mortelmans. Uit zijn onderzoek bleek dat mensen die beslissen om te scheiden daar achteraf zelden spijt van hebben. En dat het beter is gelukkig gescheiden te zijn dan ongelukkig getrouwd, gaf hij nog mee.

https://www.vrt.be/vrtnu/a-z/van-a-tot-z–dirk-de-wachter/2017/van-a-tot-z–dirk-de-wachter-d20171221-s2017a9/

Vaderding

29 JANUARI 2018

“Mama, zondag komen er drie klasgenootjes. We gaan een VW-busje knutselen voor carnaval. Dat is toch oké hé?” Mijn oudste zoon liet het luchtig klinken.

“Ah ja, en ik ga als robot”, voegde mijn jongste zoon eraan toe, ervan uitgaande dat ik dat dan wel even zou fiksen. Er parelde instant een zweetdruppel aan mijn voorhoofd. Alsof ik een doe-het-zelfzaak in de garage heb. Er is niet eens een schroevendraaier te vinden in mijn huis (ducttape en duimspijkers are a girl’s best friend ;-)).

Nu heb ik verschillende talenten, maar knutselen is er niet één van. Ik kan niet eens recht knippen en moeders die zelf carnavalspakken stikken bekijk ik met een mix van bewondering en afgunst. Bovendien zit er maar één weekend meer tussen nu en carnaval waarvan ik de helft in Amsterdam ben en op zondag zijn er geen winkels open. Meestal is bol.com mijn beste vriend op zulke momenten maar er worden prijzen uitgereikt voor creativiteit en mijn zonen willen winnen.

“Is dat geen vaderding, zo carnavalsattributen knutselen?”, probeerde ik.
Vier ogen en twee open monden gaapten mij aan. “En waarom zou knutselen iets voor vaders zijn? Dat heeft toch niks te maken met moeders of vaders? Moeders kunnen ook met gereedschap werken hoor.”

1-0 voor de zonen. Het is een andere generatie. Mannen, jongetjes van 8 en 10 nog wel, die hun moeder op feministische wijze op haar plaats zetten. Carnavalsdingen knutselen in 2018 is genderneutraal. Samenspannen blijft dan weer iets typisch voor vrouwen en dus zal ik zondag met drie moeders in een tuinhuis aan een VW-busje timmeren.

En winnen zullen ze!

Oog in oog

21 JANUARI 2018

En plots stond ik daar, in mijn oude scoutslokaal, oog in oog met mezelf. Een jaar of zeventien was ik op de foto. Kin in de lucht, een lichte zweem van arrogantie die alleen tieners zich kunnen permitteren omdat ze niet weten wat hen nog te wachten staat. Naast mij, mijn eerste echte lief en de reden waarom ik me die arrogantie permitteerde, want zonder hem stond ik nog wankel op mijn benen toen. Maar hij was van mij. Dat gaf mij vleugels.

Eerste liefdes zijn nog zuiver. Hij gaf me een zelfgemaakte ring en een plaats in zijn hart. Hij schilderde mijn portret en ik bewonderde zijn flou artistique. We maakten cassettes voor elkaar om de week tussen twee weekends te overbruggen. Kwam hij me op vrijdag na school halen – hij had een rijbewijs en zat al op kot – dan groeide ik tien centimeter. Kin in de lucht.

Na een jaar of zes sloten we in schoonheid af. Het was mooi geweest, we waren afgestudeerd en sloegen andere wegen in. We waren andere mensen geworden, wilden andere dingen in het leven. Het was tijd om elkaar los te laten.

“Ken jij mijn nonkel?” vraagt zijn neefje van vijf dat naast me is komen staan.
“Ja”, zeg ik. “Die ken ik.”
Ik glimlach naar de vraagtekens in zijn oogjes.

Cookies

12 JANUARI 2018

Le droit à l’oubli … iedereen heeft het recht vergeten te worden. Ik zit niet op een yogamat, we hebben het over de nieuwe wetgeving rond de bescherming van persoonlijke gegevens en wat dat concreet betekent voor bedrijven. Maar ik dwaal af. Wat als je in het echte leven cookies kon weigeren? Als je kon kiezen of je je bagage zou achterlaten bij elke nieuwe pagina? Als nare ervaringen gewoon niet werden opgeslagen. Als elke ontmoeting begon met een propere lei. Als conflicten vanzelf oplosten zodra je de ruimte verliet?

Zonder cookies geen oud zeer meer. Ik zou die steek niet meer voelen, elke keer als ik Hem zie. Ik zou geen woede meer moeten onderdrukken, we zouden geen verleden meer hebben. Het onrecht wordt gewist nog voor het opgeslagen is.

Hij aanvaardt geen cookies, kijkt niet om. Wat gebeurd is, is niet gebeurd. Als hij wegkijkt, ben ik er nooit geweest.

Ik wou dat ik het kon.

Balans van een jaar navelstaren

30 DECEMBER 2017

Ik trek één oog open en werp een blik op mijn gsm. Het is 7u30, er is geen file en het wordt 7 graden. En het is 30 december 2017. Ik schrik als ik de datum zie. 365 dagen geleden stortte mijn relatie in en besloot ik alleen verder te gaan. Mijn god, wat een berg heb ik beklommen. Ik verliet mijn huis, stapte uit de zaak, ging op nieuwe werkplekken aan de slag, tekende een vast contract, verlegde grenzen op professioneel en persoonlijk vlak, ontmoette boeiende nieuwe mensen en zocht en vond mezelf. Waar een jaartje navelstaren al niet toe kan leiden.

Ik sta nog niet aan de top van mijn berg maar het uitzicht is van hier al veelbelovend. Tijd om mijn blik op te richten en te zien wat de toekomst te bieden heeft. ‘I will survive’ beloofde ik mezelf een jaar geleden, maar helemaal zeker was ik daar niet van. Ik kijk met trots terug naar de weg die ik heb afgelegd, zij het niet zonder eeuwige dankbaarheid aan alle bijzondere mensen die mij onderweg steunden, moed inspraken, deden lachen, luisterden en af en toe een welverdiende schop onder mijn kont gaven.

Terugblikken was heilzaam. Tijd voor de toekomst nu.

Broers for life

29 DECEMBER 2017

‘Dat mijn broer diabetes heeft gekregen.’ Dat antwoordde mijn jongste zoon op mijn vraag wat het stomste was dat hem in 2017 was overkomen. ‘Verder nog iets?’ vroeg ik, wachtend op het meest voor de hand liggende antwoord. Hij dacht even na maar kon niet direct een andere slechte gebeurtenis bedenken. Even later stelde ik zijn broer dezelfde vraag. Ik kreeg hetzelfde antwoord. ‘En de scheiding?’, vroeg ik voorzichtig. ‘O, ja, dat was ook vervelend, maar zoveel is er ook weer niet veranderd en jullie maken geen ruzie meer.’

Ze blijven me verbazen die twee. Want het klopt: de scheiding was lastig en het heeft wat tijd gekost om aan te passen aan de situatie, maar er is een nieuw evenwicht nu. Ze zijn een paar illusies armer, de setting is veranderd, maar dat ze nog altijd even graag gezien worden, zowel door Hem als door mij, dat is een zekerheid.

Zijn ziekte daarentegen, die blijft, geen stabiliteit op dat vlak. Dat maakt de impact van diabetes op hun leven groter dan de scheiding. Het maakt hen nog hechter dan ze al waren. Ze zorgen voor elkaar, ze dragen het samen. ‘Hij heeft geen diabeteshond nodig, hij heeft zijn broer’, zeg ik soms lachend en zo is het ook.

En zo eindigt het jaar lichter dan de duisternis buiten doet vermoeden. De wonden die 2017 geslagen heeft, zullen sporen nalaten, ze zijn andere mensjes dan een jaar geleden. Maar wat een veerkracht, wat een energie! Het komt goed met die twee, daar ben ik gerust in.

Love your lijf

27 DECEMBER 2017

“En toen greep die tijger me bij mijn heupen, maar ik kon me nog net losrukken en weglopen, hevig bloedend waar hij zijn klauwen in mijn huid had gehaakt.” Ik liet een dramatische stilte vallen en keek veelbetekenend naar mijn zonen, wachtend op applaus, maar na al die jaren is de bewondering in hun blik veranderd in een welgemeende oogrol. Ze weten intussen dat het verhaal van de striemen op mijn heupen anders is gelopen. Al vind ik de waargebeurde versie persoonlijk minstens even heldhaftig.

Het was al even geleden dat ik het tijgerverhaal vertelde. Het klinkt minder stoer in deze nieuwe setting. Want bij Hem droeg ik de sporen van twee bevallingen met waardigheid. Als in: mijn lichaam heeft offers gebracht om jouw zonen op de wereld te zetten. En ik ontwaarde zelfs een zweem van ontzag bij hem.

Vandaag zijn het niet meer dan banale littekens die ik liever snel bedek. Love your lijf, gebied ik mezelf. Alweer een slogan voor de lijst met goede voornemens.

Vrede

25 DECEMBER 2017

“Was het gezellig?” Ik glimlachte breder dan nodig toen de zonen thuiskwamen na het kerstfeest bij de ex-schoonouders. Ondertussen klemde ik mijn tanden op elkaar om een opborrelend vragenvuur tegen te houden. Want zij was erbij. Of zij dat dan niet raar vonden, een nieuwe schoondochter onder de kerstboom, wou ik vragen. En of er dit jaar dan wel gelachen werd. En of ‘zij’ dan ook cadeautjes voor mijn kinderen had gekocht (en of ik dat dan goed of fout moest vinden). En of dat allemaal niet wat snel is na een ‘relatie’ van zes weken. Ik hoef het niet te vragen, ik ken het antwoord: gisteren is gewist.

Ik leg mijn hoofd het zwijgen op door aan de voorbije veertien Kerstmissen te denken. ‘This is not my home, i’m mistaken’, hoor ik in de verte en ik zie het misprijzen weer aan de overkant van de tafel. Gefaald. Als huisvrouw, als partner, als schoondochter, als moeder.

Gelukkig is zij er nu. Morgen wordt alles beter.

Ik haal opgelucht adem. Vandaag ben ik hier en niet daar. Ik vier Kerst met twee vriendinnen en restjes van kerstavond. Dit jaar geen ergernis met Kerstmis. Er mag gelachen worden. Hier heerst vrede.

Professionele bindingsangst

22 DECEMBER 2017

Waar ben ik? Plots stopte alles even toen ik gisteravond aan een lange tafel zat met een dertigtal mannen en vrouwen die ik nog maar twee maanden ken. Even zag ik mezelf een jaar eerder, eenzaam as ever in een gedoemde relatie die enkele dagen later finaal op de klippen zou lopen. De perfect versierde kerstboom als sarcastische getuige van een kille kerst. Gisteren was ik single tussen onbekenden, de avond verliep in het Frans in een stuk van Brussel waar ik zelden kom. En toch voelde ik me voorzichtig thuiskomen.

Naar Zuiderse gewoonte wordt er op mijn nieuwe werkvloer uitvoerig gekust. Zelf hou ik het elke morgen op een zuinig ‘bonjour’, te delen met het hele team. Het intrigeert me waarom ik die kus maar niet over mijn lippen krijg. Ik noem het professionele bindingsangst als gevolg van het langdurig freelancen. Ik kom en ga op werkvloeren, het is de moeite niet me te gaan hechten aan collega’s die maar tijdelijk mijn pad kruisen. Maar gisteren werd er een team gebuild. Er werd gebabbeld, gelachen, gegeten, gedronken, en er werd voorzichtig gepolst of we de relatie naar een next level konden brengen. Of die halftijdse commitment uit te breiden viel. Ik kreeg het benauwd, wilde graag alle opties openhouden want er is nog zoveel groen gras elders op de arbeidsmarkt. Mijn chef begreep het, ze geeft me tijd, no pressure, je prends juste la température, zei ze. Het werd op slag een paar graden warmer.

Toen ik naar huis ging heb ik ze één voor één gekust, mijn collega’s.

Zij en ik en zij
16 DECEMBER 2017

Zij was er voor mij. Of nee, ik kwam en toen ging hij en bleef zij achter. Er was geen toekomst voor hen, zei hij. Dat was niet waar. Ik liet gewillig mijn geweten sussen want een hart dat moet je volgen, vond ik. Na mij kwamen zij. Of nee, ik was er en zij kwamen en gingen. En hij bleef. Tot ik ging.

En nu is er zij.

Hij is wie hij is. Hij is nooit geweest wie ik van hem gemaakt had. Er is nooit iets geweest en dat is nu voorbij.

Arme Gunther

15 DECEMBER 2017

“Jij kan alles alleen. Dat is je sterkte en je zwakte.” Ik keek haar vragend aan maar ik wist wel waar mijn vriendin naartoe wou. “Met jouw achtergrond is het begrijpelijk dat je zo zelfstandig bent, maar het kan ook mensen afschrikken”, legde ze voorzichtig uit. Met mensen bedoelde ze mannen. Of ik dan hulpeloos in de armen van een wildvreemde voorbijganger moest vallen, vroeg ik haar. Hoe dat dan moet, je kwetsbaar opstellen, bedoelde ik. Het werd zo’n gesprek dat nazindert. Want ja, ik kan alles alleen (of ik neem er vrede mee als ik iets niet kan. Zo heb ik een gedoogbeleid voor spinnen omdat ik ze nu eenmaal niet durf te doden), maar daarom wil ik het nog niet.

En zo gebeurde het dat ik, aangemoedigd door een andere vriendin die me verzekerde dat swipen niet hetzelfde is als een huwelijkscontract ondertekenen, mezelf in de tindercatalogus gooide.

Eén probleem: sinds mijn 19de heb ik het heel moeilijk om gezichten te onthouden. Dat levert hilarisch-pijnlijke situaties op. Ik zwaai soms uitbundig naar wildvreemden die mij niet begrijpend aankijken en dan maar beleefd hun hand opsteken. Of er was die keer dat ik iemand straal voorbijliep die ik de dag voordien had geïnterviewd over een delicaat onderwerp, waarna die mij aansprak en ik tevergeefs gedurende het hele gesprek probeerde te achterhalen wie hij toch was. Pas toen ik zijn foto de dag nadien in de krant zag bij het interview wist ik het weer. Wat hij gezegd had kon ik me wel tot in de details herinneren, het is geen kwestie van desinteresse, het is een technisch defect. Ik probeer mensen te onthouden aan hun motoriek, hun kledij en de context waarin ik ze ontmoet. Alleen hebben mensen de vervelende gewoonte dagelijks een andere outfit aan te doen en op plaatsen te verschijnen waar ik ze nog niet eerder heb gezien.

Als een gezicht zo weinig zegt is het moeilijk swipen. Zonder stem of beweging ziet iedereen er min of meer hetzelfde uit voor mij. Dus swipe ik op basis van voornamen. Gunthers vliegen onverbiddelijk naar links, lelijke Peters krijgen het voordeel van de twijfel. Voor de ene een vleeskeuring, voor de andere een eindeloze namenlijst.

Het ziet niet naar uit dat ik er snel een zielsverwant zal vinden. De chatsessies gaan nogal snel naar de kern van de zaak en dat is: seks of geen seks. Dat vind ik zo’n afknapper. Het is alsof je aanschuift voor een uitgebreid diner en je tafelgenoot zit de hele tijd te zeuren wanneer het dessert eraan komt. Als de menu lekker is en het gezelschap aangenaam, dan zal het dessert wel niet tegenvallen. Als het de hele tijd over het dessert moet gaan, dan ben ik voor het voorgerecht al weg.

Grote kleine man

4 DECEMBER 2017

“Mama, ik wil naar het ziekenhuis, ik kan niet meer, ik wil die ziekte niet hebben.” Tranen met tuiten, mijn hart kromp ineen. “Ik voel dat ik naar de boze kant val en dat wil ik niet. Ik wil niet agressief zijn, ik wil niemand kwetsen maar ik kan het niet meer tegenhouden.” Zoveel zelfinzicht kon mijn moederhart niet aan. Zijn glucose staat al weken te hoog, dat maakt dat hij van binnen kookt van woede doordat de suiker niet uit zijn bloed geraakt. Hij wringt zichzelf in de pas maar het keurslijf scheurt. Het moet eruit, hij is helemaal op.

Ik luister en troost. Dat hij fantastisch is, zeg ik en dat het vreselijk moeilijk moet zijn om dat gevoel te verdringen. We zoeken samen oplossingen, hij, zijn broer en ik. En dan streel ik hem in slaap. Tot ik een half uur later ga meten en hij een hypo heeft. Ik wek hem, laat hem cola drinken. “Het is jouw fout niet mama, je moet niet droevig zijn. Dank je om zo goed voor mij te zorgen.” Zo klein, en al zo groot.

Het went niet en de enige die snapt waarom niet, is Hij.

Maar Hij is daar en ik ben hier.

#kunnenwedatafspreken?

2 DECEMBER 2017

De hele #metoo-affaire ergert mij al weken mateloos. Pas nu, na een bezinkingsperiode  weet ik waarom. Ik heb er tegenstrijdige meningen over en dat wringt. Een mening hoort rechtlijnig te zijn en onderbouwd met een vracht argumenten en de mijne is in deze kwestie enerzijds gebaseerd op persoonlijke ervaringen en anderzijds op buikgevoel.

Eén ervaring die naar mijn gevoel onder de noemer #metoo valt speelde zich een jaar of 15 geleden af. Ik kwam vers van de schoolbanken en was nog groen achter de oren, toen ik bij mijn toenmalige chef thuis werd uitgenodigd om te praten over mijn ‘visie’ over de krant (niet de krant waar ik nu voor werk). Hij kon er ook voor zorgen dat mijn vaste vergoeding omhoog ging, zei hij. Hij zou iedereen van het team afzonderlijk uitnodigen, maar hij begon met mij, de enige vrouw in het team (geen van mijn collega’s is na mij uitgenodigd overigens).

Ik kreeg een rondleiding in zijn huis, tot in de slaapkamer toe. Geen idee wat mijn ‘visie’ daar te zoeken had, maar dat ik het benauwd kreeg herinner ik me nog levendig. Ik had geen idee hoe ik daar op een elegante manier kon weggeraken en dat is me duidelijk ook niet gelukt want die vaste vergoeding werd niet verhoogd maar ingetrokken, wat maakte dat ik te weinig verdiende om de huur van mijn appartement te betalen. Ik stopte een maand later met freelancen.

En toch doe ik liever niet van #metoo. Dat is me te slachtofferig. Ik had mijn mond maar moeten opendoen en zeggen dat het ongepast was om een jonge medewerkster in je slaapkamer naar haar visie te vragen. Tegelijk had ik ook met hem te doen, de hele avond verliep zo stuntelig.

Na een jaar in een totaal andere sector te hebben gewerkt ben ik uiteindelijk toch weer in de journalistiek beland. Het bloed kruipt nu eenmaal waar het niet gaan kan.

For the record: ik ben in de jaren die volgden nog weleens gevraagd naar mijn visie. Soms speelde zich dat in een schemerzone af, maar nooit voelde ik mij in een hoek geduwd en altijd was er ruimte om elegant te ontsnappen zonder dat er gevolgen aan hingen. Niks mis met grenzen aftasten zolang iedereen zich comfortabel blijft voelen in de situatie. Flirten mag, machtsmisbruik niet, kunnen we dat afspreken?

Zij

29 NOVEMBER 2017

Ze spelen samen spelletjes, haar kinderen en de mijne. Ze zijn ‘friends’ op Instagram, maken vlogs en pret op zaterdagnamiddag. Zij, haar zoon en haar dochter: drie abstracte figuren die de ruimte vullen die ik achterliet. Nieuw samengestelde qualitytime in de living uit mijn vorig leven. Ik hoor gezelligheid op de achtergrond. Ze moeten ophangen, The Voice begint en de chips wordt koud.

Ik ken haar naam, ik googel haar niet. Abstract is goed.

Metro

19 NOVEMBER 2017

De metro voert me naar het hart van de stad. Mijn stad. De stad die ik liefheb en verafschuw. Als een lastig lief dat immer dwarsligt en toch de deuren opent, elke keer weer, waar ik ook wacht. Tientallen mensen staren onverschillig voor zich uit. Maar ik weet beter. Tussen ons in, honderden gedachten. Ongrijpbaar. Boven onze hoofden spelen zich emoties af. We zwijgen in alle talen.

De metro verbindt vandaag met vroeger, hij voert me naar mijn jeugd en verder terug. Maar elke dag zet hij me weer netjes af in het heden, met beide voeten op de grond. Of het toeval is dat ik terugtrek naar toen, toen de wereld openging en verbondenheid ontstond, vraag ik aan de psycholoog. Ze zwijgt.

Sprakeloos

8 NOVEMBER 2017

Zelden zal je journalisten sprakeloos zien. Maar vandaag was de redactie een plek van ondraaglijke stilte. Een jonge collega stierf de afgelopen nacht in het verkeer. 28 jaar, talent voor tien en plannen voor nog honderd jaar. Weg in een vingerknip.

Dat het ineens gedaan kan zijn en dat het zo verschrikkelijk tragisch is. Dat we moeten koesteren wat we hebben en leven alsof elke dag de laatste is, dat ook. Meer dan wat clichés konden we, zelfs met al onze woordenschat samen, niet bedenken.

Collega’s schreven hun verdriet van zich af. Want papier is nu eenmaal ons instrument. Mooie woorden. Raak, zacht, ingetogen. Als om de zinloosheid, de kilte van haar sterven te compenseren.

Hoe heerlijk om die avond de stemmen van mijn zonen te horen aan de telefoon. Hun vrolijke zelfjes, vol verhalen van de voorbije dag. Dat ze altijd heel voorzichtig moeten zijn, zei ik. ‘Waarom?’, vroeg de oudste. ‘Gewoon zomaar.’ Mijn stem trilde. Omdat het leven gruwelijk kan zijn, dacht ik erbij. En meedogenloos.

8f98d286-aacc-11e7-9398-8e8f0d03760e
© Stephanie Verbraekel (Illustratie bij het artikel ‘Je kan van een scheiding een succes maken’. Zoals altijd recht naar het hart.)

Hamster

4 NOVEMBER 2017

‘Eet uw bord leeg!’ (zevende keer)
Exact een half uur waren de zonen weer thuis en het zat er al tegen.

‘Bij papa moet dat niet.’
Ik begon te koken. ‘Dat kan, maar ik voed jullie wél op’, antwoordde ik tegen alle opvoedregels in (opvoedboeken zijn voor robots. I’m only human after all)
‘Jij bent veel te streng, bij papa is het leuker.’
De stoom kwam inmiddels uit mijn oren. Ze zijn er de voorbije veertien dagen welgeteld drie halve dagen en één volledige dag geweest. Dat is dus de rolverdeling: moeder de zaag en vader de leukerd.

Slik. Nog eens slik. Fuck, sluizen open. ‘Je moest eens weten’, mompelde ik terwijl ik mijn hoofd afwendde en opstond om naar boven te gaan. Als hij niet eet, dan ik ook niet. Twee uur staan koken om meneer zijn lievelingskost voor te schotelen en dan weer dit. Respectloze gedrochten. Mijn gedachten tolden in mijn hoofd als een hamster in een rad. Er was geen stoppen meer aan. Waarom probeer ik ook altijd zo hard? Het ontploft toch in mijn gezicht. Fuck it, ik geef het op, geen opvoeding dan, ze zullen zo ook wel groot worden zeker.

‘Sorry mama’, klonk het onder aan de trap. Verdorie, acht uur, tijd voor insulineprik en medicatie. De hamster viel prompt uit het rad. Geen tijd voor zelfmedelijden, de mallemolen draait door.

De single en de zeven koppels

1 NOVEMBER 2017

It takes a village to raise a child. En ook om een scheiding te verwerken is een dorp nodig. Hij zoekt zijn vrienden op, zij de hare, want wonden likken, dat doe je liever in je eigen habitat. Maar wat met de gemeenschappelijke vrienden die gaandeweg in ons leven slopen? Dat op zulke momenten de maskers vallen, wordt weleens gezegd, dat er kanten worden gekozen en lelijk spel gespeeld.
Misschien hebben wij onze vrienden dan goed gekozen. Geen scheef woord gehoord tot op vandaag, niet over hem en ook niet via via over mezelf. Natuurlijk denkt iedereen er het zijne over, maar met modder wordt er niet gegooid. En dat is maar goed ook. Van ‘mijn’ kant verwacht ik dat ze 100 procent achter mij staan, en dat ‘zijn’ kant hem onvoorwaardelijk steunt kan ik alleen maar hopen voor hem. Maar voor de gedeelde vrienden is het op eieren lopen.

Ik had het lang voor me uitgeschoven, maar eind oktober kwam steeds dichterbij dus we moesten het er echt dringend over hebben. Een jaar eerder hadden we na een deugddoend weekendje Ardennen met de gezamenlijke vriendengroep meteen toegezegd om er een traditie van te maken. In ons enthousiasme hadden we meteen geboekt.
Maar toen stortte alles in elkaar en keken we hard de andere kant uit toen enkele weken geleden de eerste whatsappjes over het weekend kwamen. Want wie zou gaan? Of gingen we toch allebei, met wat gepuzzel met de kamerindeling? Of elk één nacht? Of helemaal niet? Agendaproblemen hakten de knoop door, hij kon niet, dus ik ging. Met een klein hartje, want zou dat niet awkward worden, die lege plaats aan de tafel, de herinneringen aan vorig jaar, alleen als single tussen zeven koppels?
Dat werd het niet. Ja, we waren oneven, maar er schoof gewoon iemand aan de kop van de tafel. En er waren mannen genoeg om de auto te helpen in- en uitladen. Spontaan zelfs. Er hing geen walm medelijden in de lucht en ‘het onderwerp’ werd ook niet angstvallig vermeden. Praten, lachen, eten en drinken deden we in groep en dat ik in een eenpersoonsbed sliep, maakte in die vroege uurtjes allang niet meer uit. Mijn ogen waren dicht nog voor mijn hoofd het kussen raakte.

Alweer een hindernis genomen.

Kerststress

8 OKTOBER 2017

Elk jaar komt Kerstmis als een complete verrassing voor mij. Je zou kunnen denken dat je na 2017 jaar wel ongeveer kan inschatten wanneer het 25 december zal zijn, maar ik leef in complete denial, alle kerstversiering in straten en winkels ten spijt. Daar gaat een lange geschiedenis aan vooraf en die is minder heuglijk dan de geboorte van de Messias.

Aan vaderskant werd kerstmis gevierd met veel sier en kreeft en een hele rij bestek. Maar al dat bladgoud kon niet verbergen dat we au fond een hoopje ellende waren, verbonden door een scheefgegroeide stamboom. Aan moederskant werd uitbundig gezongen onder de kerstboom. Als we maar luid genoeg keelden kon niemand horen dat we werkelijks niets gemeenschappelijk hadden.

Dat was toen er nog gefeest werd. Na de scheiding van mijn ouders waren kalkoenen wel het laatste waar we aan dachten in de donkerste dagen van het jaar. Legendarisch was die ene kerstavond toen mijn zus en ik thuiskwamen van ons kot en daar onze vader laveloos aantroffen in de zetel. De winkels waren dicht, restaurants volgeboekt en de frigo leeg. Wij dus op zoek naar een frietkot, van dorp tot dorp. We waanden ons Maria en Jozef op zoek naar onderdak. Werkelijk alles was dicht. Uiteindelijk belde mijn zus een vriendin die in de buurt woonde en zo zaten we om 23uur restjes te eten aan de feestdis van een wildvreemde familie. We hebben er nog vaak groenig om gelachen in de jaren die volgden. Maar alle tristesse op een stokje: bevorderlijk voor mijn kerstgevoel was die avond niet.

Het liefst zou ik de hele eindejaarsperiode verdwijnen. Onder een dekentje of op een wit strand ver weg van hier. Maar de zonen zingen nu al jingle bells, geen vleugje kerststress te bekennen bij hen.

Het wordt onze eerste kerst na de scheiding en ik wil voorkomen dat ook zij een afkeer krijgen van kalkoen. Maar bij gebrek aan familie wordt dat een moeilijke opdracht. Met z’n drieën rond de keukentafel lijkt me niet de gezelligste formule. Vrienden uitnodigen is geen optie want iedereen viert in familiekring. En mijn tactiek van complete denial heeft kerstmis tot nog toe nooit kunnen voorkomen. Het wordt een dekentje. Of een wit strand.

Stippellijntjes

30 SEPTEMBER 2017

Stel je grenzen. Ze heeft me nog nooit zo concreet huiswerk meegegeven, maar dit keer was mijn psychologe zeer duidelijk. Als er één les is die ik moet trekken uit mijn mislukte relatie dan is het deze wel. Ik bezoek haar al bijna drie jaar elke maand. Het was de huisdokter die me destijds had doorverwezen toen ik totaal uitgeput bij haar aanklopte en haar vertelde over de destructieve relatie waarin we verzeild waren geraakt.

Al na enkele minuten tijdens het eerste gesprek met de psychologe zaten we daar waar we moesten zitten: jeugdtrauma’s. De dood van mijn alcoholverslaafde vader is inmiddels door EMDR-therapie min of meer verwerkt (heavy shit die EMDR, don’t try it at home). De verwaarlozing die ik als kind onderging, zowel fysiek als emotioneel, is lastiger achter mij te laten omdat het mee bepaalt wie ik vandaag ben. Of niet ben. Want dat ben ik vaak: niet. Ik vermijd confrontaties, negatieve maar ook positieve. Uit angst dat het ‘complicated’ wordt. Ik stel dus geen grenzen, liever loop ik weg of kruip ik in mijn schelp.

Verbaast het dat Hij nu net lak had aan afspraken en er plezier in schepte grenzeloos door het leven te gaan? Als een bulldozer denderde hij over de vage stippellijntjes die ik trok. Een perfecte match waren wij. Voor hem dan toch.

Verlanglijstje

24 SEPTEMBER 2017

‘Ik zou zo graag een baby-zusje hebben mama.’ Ik was nog tussen slaap en waak toen mijn zoon naast mij kwam liggen en even door mijn Facebook ging (nee, privacy daar doen wij niet aan mee), waar hij een foto van zijn kersvers neefje zag. Wakkerder kan een mens niet schieten op een zondagochtend. ‘Zot!’, zei ik (mijn filter was nog niet in werking en de shock te groot). ‘Behalve dat ik dat niet wil, is dat technisch ook nogal moeilijk’, beantwoordde ik zijn geschrokken blik. ‘Daar moet je met twee voor zijn, weet je nog?’

Ik herinnerde hem eraan dat hij een eventuele nieuwe man naar een andere planeet zou schieten. Daar was hij intussen al iets toegeeflijker in geworden. ‘Als hij houdt van sport en van Ed Sheeran dan mag hij blijven’, zei hij. Ed Sheeran zelf mag ook. Zoon 2 was er intussen komen bijliggen en drong zijn eigen verlanglijstje ook nog op. ‘Hij moet ook van computers houden en van techniek.’

‘Nog wensen?’, vroeg ik.
‘Het zou leuk zijn als hij een jacht heeft.’

Tenzij zich morgen een kleine rosse zanger/voetballer aandient die in bijberoep een multinational in de technologische sector runt en nog genoeg vrije tijd heeft om op zijn luxejacht door te brengen, ziet het er naar uit dat ik nog even als single door het leven zal gaan. En dan heb ik mijn eigen lijstje nog niet opgesteld.

Tijd

16 SEPTEMEBER 2017

Of ik er dan geen spijt van heb, dat die veertien jaar op niets zijn uitgedraaid, dat ik al die tijd ‘verloren’ ben en nu opnieuw moet beginnen? De vraag werd al in alle vormen gesteld en het antwoord is op even veel manieren totaal onbelangrijk. Ik stel ze ook nooit aan mezelf, denk er alleen over na als ze me voor de voeten wordt geworpen. Want gaat tijd niet altijd verloren? Tijd verstrijkt en ondertussen gebeuren de dingen. Goede en slechte, en veel neutrale. Het leven, quoi.

We lopen hier ook maar rond, met doelen voor ogen. Soms bereiken we ze, soms niet. Soms komen we op de weg ernaartoe dingen tegen en doet het doel er niet meer toe. Soms is het pad hobbelig, maken we omwegen, houden we even halt, keren we op onze passen terug. Is het leven dan mislukt als je niet op de bestemming aankomt die gaandeweg aan belang verloor?

Als je veertien jaar samen onderweg bent, dan regent het ook niet de hele tijd. Onze wegen scheiden, maar dat maakt de tocht niet overbodig. Misschien denken we te lineair. Misschien moeten we niet zo gefocust zijn op het eindpunt en genieten van de omgeving. Niets zo heerlijk als verdwalen.

Zalige zaterdagen

10 SEPTEMBER 2017

Confession time: ik hou van mijn zonen, maar ik hou ook van mijn zaterdagen. Die worden in het ideale scenario voorafgegaan door een vrijdag met vrienden en zonder tikkende klok want ik moet niet samen met de zon op (wat mijn oudste zoon zonder uitzondering wel doet). Zaterdagen lopen gelijk met mijn bioritme. Ik word wakker wanneer ik uitgeslapen ben en draai me dan nog eens om, voor de zekerheid. Dan slenter ik naar beneden in absolute stilte, maak een kop koffie en staar door het raam tot ik wakker ben. Ondertussen heb ik de ‘Wake up and smell coffee’-playlist van Spotify opgezet (verbazend hoe Spotify feilloos aanvoelt wat kan en wat niet op een lazy zaterdagochtend, nochtans een moeilijke en humeurbepalende evenwichtsoefening.) De krant is nog vers en onontgonnen, de dag nog jong en vrij voor spontane plannen. Er is tijd voor langgerekte telefoontjes, voor uitgebreide lunches, voor uitstapjes en bezoek.

Al zijn zaterdagen vooral zalig omdat ze eindigen met een filmavond met mijn zonen.

Stoppen met zwijgen

8 SEPTEMBER 2017

‘Door dochters aan te manen om voorzichtig te zijn, vertellen we hen dat ze minderwaardig zijn, en bijzonder kwetsbaar. Dat in die wereld waarin ze opgroeien voort­durend gevaar om de hoek loert. Want bij elke ongewenste aanraking, opmerking of intimidatie speelt die ene biologische zekerheid op de achtergrond: hij is sterker dan zij.’ Valerie Droeven hield in De Standaard een pleidooi om meisjes weerbaar te maken eerder dan hen aan te manen tot voorzichtigheid.

Het artikel blijft hangen in mijn hoofd. Dat van die biologische ongelijkheid vooral. En hoe je daar als vrouw onbewust altijd rekening mee houdt. Als je voor je partner staat die twee meter is en honderd kilo weegt en je moet hem recht in de ogen kijken en vertellen dat het verhaal voorbij is, dan kan je alleen maar hopen dat zijn stoppen niet doorslaan. Ook al heeft hij nooit fysiek geweld gebruikt en zit die drang ook niet in hem, het ‘wat als’-scenario, daar houd je maar beter rekening mee. Want ‘als’, dan heb je geen verweer. Die dreiging, hoe onbedoeld en onbewust ook van hem uit, die maakt je klein en nederig. Het is een gevoel dat mannen niet kennen en dat hen de vrijheid van spreken en handelen geeft die zij zo vanzelfsprekend vinden.

Nobody’s business

De vrijheid om bijvoorbeeld op het perron tegen je aan te schurken. Ik was zeventien en stond te wachten op de metro toen een jonge man voor mij kwam staan, steeds dichter kwam en voor een vol perron zijn rits opendeed. Ik kon niet meer achteruit, stond met de rug tegen de muur. Blikken werden afgewend want het was nobody’s business. Wat als er niet net toen een metro aangereden kwam? Wat me nog het meest choqueert is dat het mij niet choqueerde toen. Dat ik het vervelend vond maar ‘normaal’. En de andere metrogangers blijkbaar ook. Ik was niet in paniek, ik wist dat metro er zou aankomen en dat hij mij alleen maar wilde intimideren. Met succes.

Er is geen vrouw die niet minstens één gelijkaardige situatie heeft meegemaakt. En zo leren we blikken neer te slaan, oogcontact te mijden, omwegen te maken en vooral geen aandacht te trekken.

Piemel of geen piemel

Is fysieke dreiging nog relatief makkelijk te omzeilen, ingrijpender is de hooghartigheid waarmee vrouwen op werkvloeren soms het zwijgen wordt opgelegd. Want hij praat luider en dus heeft hij gelijk. En zij werpt voorzichtig iets op waardoor ze al meteen ruimte laat om haar mening van de tafel te laten vegen. Daar moeten we mee stoppen. We kunnen de schuld voor dat onevenwicht niet volledig in de schoenen schuiven van mannen. Het is aan ons om aandacht op te eisen, om onze mening voluit te verkondigen en voor onszelf op te komen als een mannelijke collega die gratuit onderuit wil halen. Waarom geven we meteen toe als we tegenwind krijgen? Waarom zijn we zo bang om in de clinch te gaan met mannen? Wie gelijk heeft, heeft gelijk, piemel of geen piemel.

#slowlove

3 SEPTEMBER 2017

‘Ik geniet er helemaal niet van om vrijgezel te zijn. Er is niets leuk aan, het is hard.’ Angelina Jolie is geen happy single, zegt ze in de vakbladen. Ik wel, voorlopig, al hoeft happy single niet over te vloeien in voor eeuwig alleen. Blijkbaar zijn er maar twee soorten singles: de ene helft ligt met schildpadogen en een literpot ijs in de zetel, de andere helft zet de bloemetjes buiten, 24/7, om zichzelf toch maar niet tegen te komen.

Tussen twee stoelen, dat zit niet comfortabel maar dat janken gaat me niet goed af en het nachtleven is mijn habitat niet. Of ik gelukkig ben kan ik nog niet zeggen, maar dat ik geniet van mijn herwonnen vrijheid en de metamorfose die ik onderga, staat vast. En toch voel ik niet de drang om mijn ego te boosten door Facebook vol te plamuren met wilde foto’s. Die zijn er trouwens niet. Dronken avonden en onenightstands? Hoeft echt niet. Nothing wrong with some good old fashion romance. Slow love, zou dat geen hippe trend kunnen worden? Als de liefde al geconsumeerd wordt nog voor er verlangen de kop opsteekt, krijg je dan niet alleen een steekvlam? Doe mij maar een knisperend haardvuur.

Somebody I used to know

25 AUGUSTUS 2017

Als een omgekeerde polaroidfoto vervaagt het beeld dat ik van Hem heb. Ik zie hoe hij mij ontglipt en langzaam verbleekt. De man aan wie ik mij letterlijk en figuurlijk zonder schroom blootgaf wordt geleidelijk een vreemde, een toevallige passant, een figurant.

Hij is niet meer de eerste die ik bel als er iets groots gebeurt in mijn leven. Of iets kleins dat ik gewoon wil delen. En ik heb geen idee wat er zich in zijn leven afspeelt. Vraag het me ook minder en minder af. Is er iemand die mijn plaats heeft ingenomen? Die het leven leidt dat wij leidden? Misschien. Het mag. Niet dat het mij koud laat, maar onze tijd is voltooid verleden.

De dag is nabij dat alleen een beleefd knikje rest wanneer we elkaar toevallig kruisen in het dorp. Dat we opgaan in de menigte. Dat ik zal denken: ‘daar heb je de vader van mijn kinderen’, kort zal glimlachen en niet eens mijn pas zal vertragen. En vice versa.

Even zweven

20 AUGUSTUS 2017

No nonsense is my middlename. Doe maar gewoon, alles oké met mijn chakra’s dankuwel.

Toen ik me vorig jaar in oktober inschreef voor een yoga-cursus moest ik dus even een drempeltje over. De eerste ‘ohms’ kreeg ik niet door mijn strot zonder de slappe lach te krijgen en ik was vooral bezig de vrouwen rondom mij te scannen.

En toen gebeurde er iets vreemds. Na een paar sessies liepen mijn lichaam en mijn geest voor het eerst sinds jaren weer synchroon (klinkt zweverig maar ik kan het niet anders benoemen). Een ontspoorde trein die plots weer in de rails rijdt dat vlot een pak makkelijker. De energie die daardoor vrijkwam, kwam van pas om mezelf sterker te maken. Sterk genoeg om een einde te maken aan de benarde situatie waarin ik was terechtgekomen. Geen tijd voor twijfel, ik zag mijn doel nu scherper en ging er in een rechte lijn op af.

Na vijf maanden yoga voor beginners schreef ik me in voor een workshop kundalini-yoga, zowat de krachtigste vorm van yoga, waar het woord ‘energieveld’ al eens valt. Niks no nonsense dus, maar ik zong lustig mantra’s mee, genoot ongegeneerd van een kop yoga-thee achteraf en reed in opperste ontspanning weer naar huis. De daadkracht die de dag nadien vrijkwam kan ik nog steeds niet verklaren. Emotioneel was dit de donkerste periode in het hele scheidingsproces. We zouden het de kinderen een week later vertellen en door de plotse intrede van diabetes in ons leven moesten we nog enkele weken samen in hetzelfde huis leven, waardoor iedereen op de toppen van zijn tenen liep.

En toch hakte ik die dag alle knopen door die nog moesten worden doorgehakt. Ik tekende een contract voor een huurwoning, zegde dat van ons kantoor op, liet me adviseren op welke manier we het de kinderen het best konden vertellen en maakte een document op met afspraken over de kinderen, de financiën en het huis. Waar ik ineens de moed vandaan haalde, het is me een raadsel maar dat de yoga-workshop er iets mee te maken heeft staat voor mij vast. Dat fysieke oefeningen zo’n intense invloed kunnen hebben op je geest is een openbaring voor iemand die, zoals ik, 90 procent van haar tijd in haar hoofd doorbrengt.

Damaged goods

18 AUGUSTUS 2017

‘Damaged goods, dat zijn wij. Maar dat hoeft ons toekomstig geluk niet in de weg te staan.’ Mijn vriendin probeerde mij ervan te overtuigen dat er wel degelijk nog een afzetmarkt is voor ons, beschadigde goederen. Ze zag er stralend uit want haar scheiding heeft haar niet klein gekregen, er is weer liefde in haar leven.

Ik wil haar graag geloven. Maar een hart dat met haken en ogen aaneenhangt, kan dat zich nog wel openstellen? En stel dat er iemand door de perimeter glipt en mijn hart alsnog verovert, kan je dan de schade camoufleren? Kan een prille liefde zoveel verleden wel verteren? En hoe vertel je zo’n verhaal, gedoseerd of in één guts?

‘Je voelt het wel wanneer je hart in veilige handen is’, zegt ze. ‘Dan zwijgen al die vragen plots. Dan is voelen het enige dat je moet doen. En genieten. Want dat kan, liefde zonder strijd.’ Ze heeft vaak gelijk, mijn vriendin.

5014af6db687f33f3d40fca536ed1703--brain-the-times

Razende stilte

17 AUGUSTUS 2017

Negen dagen radiostilte. Niet van het heilzame soort. Het is moeilijk om woede te verwoorden zonder zelf aanvallend over te komen. Het is alsof ik een brandend huis ben ontvlucht en nu vanop een relatief veilige afstand pas zie hoe verwoestend het allemaal is geweest. Het maakt mij elke dag wat razender. Ik weet er geen blijf mee.

Vroeger loste ik dat simpel op: ik werd overdreven empathisch. ‘Hij kan er ook niet aan doen’, ‘hij beseft niet dat hij zoveel kwaad aanricht’. Dat kan ik nu niet meer. Hij is verantwoordelijk voor wat hij doet. En voor de gevolgen.

Tijd voor mij

8 AUGUSTUS 2017

‘Mama, mis jij ons als wij bij papa zijn? Ben je dan eenzaam?’

Empathie kan al eens confronterend zijn. Dat ik natuurlijk veel aan hen denk, zei ik, maar eenzaam? Nee, dat niet. Een leugen was dat niet. Ik veilde gewoon de scherpe randjes van de waarheid. Het is dat het contrast zo groot is. Van een bijenkorf waar kinderen uit de hele straat binnen- en buitenlopen in de eerste helft van de week naar een lege living zonder schreeuwerige youtubers op de achtergrond in de tweede helft. Jaren heb ik gesnakt naar een moment voor mezelf, knettergek werd ik ervan dat ik niet even een bad kon nemen zonder dat er oorlog werd gevoerd op de badrand. Het hele superheldenrijk ging steevast mee in bad.

Ik had maar 24 uur in een dag, vroeger. Nu heb ik zeeën van tijd. Want een half huishouden is peanuts. De wasmachine en vaatwas draaien geen overuren meer en praktische taakjes doe ik als zij er niet zijn. Dat geeft massa’s qualitytime in de ‘goeie’ helft van de week.

Tijd voor jezelf, dat is wennen. Een eerste vereiste is dat je jezelf daarvoor eerst weer leert kennen. Want veel ‘ik’ is er niet met kleine kotertjes in huis. Wat deed ik ook weer graag, voor het moederschap mijn agenda fulltime bepaalde? En ben ik nog wel dezelfde, met al die levenslessen van de laatste jaren op zak?

Geen tijd voor eenzaamheid. (Nu ja…)

Decorwissel

4 AUGUSTUS 2017

Oké, het decor waarin ik dacht dat mijn leven zich afspeelde is dus afgebroken. In mijn script stond er een lange, weelderig gedekte tafel waaraan lachende mensen lekker aten en boeiende gesprekken voerden. Spelende kinderen renden over het podium en er was ook fel zonlicht en muziek. Kon een gouden bruiloft zijn, met ons in de hoofdrol en onze zonen en hun kinderen. Happily ever after. (fade out. romantische muziek)

Einde bedrijf.

Ik had blijkbaar het verkeerde scenario in mijn hoofd en dat is vervelend als je graag de regie in handen houdt. Ik ben niet bepaald een dramaqueen en toch draait het verhaal keer op keer daarop uit: drama, pijnlijke taferelen, alles behalve dat happy end dat ik voor ogen heb.

Maar dus, changement de décor. Dat is, laten we zeggen, behoorlijk jammer. Niet alleen voor mij, ook voor de kinderen. Misschien zelfs voor hem, dat weet ik niet, zijn rol is me niet duidelijk. Het lijkt alsof het doek nu, tussen twee bedrijven door, even dicht is. Alles verandert terwijl ik in de coulissen toekijk. Alleen heb ik geen benul wat gaat volgen, het wordt improviseren. En hopen dat het niet uitdraait op een Griekse tragedie.

Loslaatlessen

3 AUGUSTUS 2017

Leven is loslaten. Het is niet anders. Krampachtig vastklampen, dat is geen leven. Ik heb het geprobeerd, de strohalmen waar ik me aan heb proberen op te trekken zijn ontelbaar. De bochten waarin ik me gewrongen heb werden een onontwarbaar kluwen. Soms is loslaten de enige uitweg.

Wie loslaat kan hard op de grond smakken. Je weet niet waar en hoe je zal terechtkomen. Ogen dicht, springen en hopen for the best dan maar. Een vangnet is dan welkom. Een ouderlijk huis met een warme kom soep, goede raad en plaats om te slapen bijvoorbeeld. Bij gebrek daaraan  kan je op voorhand al inschatten dat je er niet zonder kleerscheuren vanaf zal komen. Maar liever kleerscheuren dan een strop om de nek.

Ik sprong, liep kneuzingen op, maar veerkracht is ondoorgrondelijk. En strijdlust ook. I’ll be back, eerst even revalideren.

Blijven of scheiden?

29 JULI 2017

Ik moet mijn zoon van antwoord dienen. Wat had ik kunnen zeggen toen hij me voor de voeten wierp dat we ook niet konden scheiden (gesteld dat hij geen 9 was maar pakweg 29)? Waarom was blijven geen optie? Uiteraard zijn er feiten waar we niet omheen kunnen, maar dan nog blijft scheiden een beslissing. Er gaat een heel denkproces aan vooraf, je doet het niet in een opwelling. En je doet het ook niet voor de kleinste onenigheid.

Maar ik wil een dieper, universeel antwoord. En toen schoot het mij plots te binnen. Het gesprek dat ik enkele maanden geleden had over het nemen van beslissingen. Of het niet nemen ervan en in hoeverre die laatste optie soms nog veel ingrijpendere gevolgen heeft, ook al denken we te kiezen voor de safest option. Mijn gesprekspartner raadde mij de TEDtalk van Ruth Chang aan.

Je moet bij de les blijven, maar Chang heeft een punt. We proberen moeilijke keuzes af te wegen alsof we er een waarde op kunnen plakken. Dat zou makkelijk zijn. Dan kies je de optie met de hoogste waarde, punt aan de lijn. Maar dan zou het geen moeilijke beslissing zijn natuurlijk. Bij moeilijke keuzes zijn de externe argumenten die je aanbrengt niet in een getal uit te drukken. Waarom zijn roze sokken mooier dan zwarte? Dat zijn ze niet. Het enige wat je kan in overweging nemen is wat voor iemand jij wil zijn. Iemand die roze sokken draagt of iemand die zwarte sokken draagt? Moeilijke keuzes bepalen je identiteit, dat maakt ze net waardevol. Wat voor iemand wil jij zijn?

Ik wilde niet meer zijn wie ik was geworden in mijn relatie. Maar ik durfde de stap niet te zetten. Er waren kinderen die geen stem hadden in het hele overwegingsproces dus koos ik ervoor om geen beslissing te nemen. Misschien werd alles beter en werd blijven toch aantrekkelijker dan weggaan. Dat werd het niet. Maar ik wachtte tot ik voor een voldongen feit stond en het aan mezelf verplicht was om te gaan. Het was makkelijker geweest om die beslissing niet te nemen. Je kan je niet schuldig voelen over iets wat je overkomt want jij bent het slachtoffer van de situatie. Maar ik kon die persoon die ik was geworden niet meer zijn en ik wou al helemaal niet dat mijn zonen mij zagen als iemand die ik niet ben. En dus was blijven geen optie.
Ik hoop dat dit antwoord volstaat voor hem. Ooit.

 

Levenslang

29 JULI 2017

‘Jij bent de liefste mama. En papa is de liefste papa.’ Ik begon al te blinken, ook al zeggen ze het wel vaker. ‘Maar één ding vergeef ik jullie nooit.’ Hij zei het achteloos, keek niet op, smeerde vlijtig zijn boterham vol choco. Hij verwachtte geen antwoord. Het was gewoon een mededeling.

Ik voelde een stempel op mijn voorhoofd drukken: ‘levenslang veroordeeld’.
‘De scheiding?’. Ik aarzelde, alsof er nog bevestiging nodig was.
‘Ja.’
‘Ik weet het, maar er was geen andere keuze.’
‘Jawel. Jullie konden ook niet scheiden.’

Ik ademde diep in, wilde uitleggen waarom dat geen optie was, maar meer dan een diepe zucht kwam er niet uit. De mond gesnoerd door een negenjarige met de logica aan zijn kant.
Ik kan hem geen ongelijk geven. Het moet niet simpel zijn om de gevolgen te dragen van een beslissing die je onmogelijk kan begrijpen maar waar je geen verweer tegen hebt.

Zijn broer was er eerder ook al kort en duidelijk over toen ik hem vroeg of hij het niet te moeilijk had met de scheiding. ‘Tja, mama, wat ga je doen als ik ja zeg? Wij hebben daar niets over te beslissen.’ Ze zijn te mondig, mijn kinderen. Maar of schuldgevoelens hen vooruithelpen, valt sterk te betwijfelen. We moeten voort, willen of niet.

Seconds from disaster

26 JULI 2017

Where did we go wrong? It might have been somewhere along that trip to Miami. Prachtige reis, onvergetelijke roadtrip. En toch, dat knagend gevoel. Voelde hij dat ook? Keer op keer dook het op, meestal wanneer alles uiterlijk goed leek te gaan. Dat gevoel dat het leven heel even perfect in de plooi valt en alles klopt? Was er nooit.

Ik heb de film van onze relatie al honderden keren afgespeeld. Fastforward. Rewind. Slomo. Mijn persoonlijke “Seconds from disaster”. Waar ging hij in de fout? Waar ik? Hoe hadden we kunnen voorkomen dat onze trein ontspoorde? Konden we het voorkomen? Of waren er te veel externe factoren waar we geen vat op hadden? Af en toe zoom ik in op een situatie. Was er meer aan de hand in de achtergrond en zag ik het op dat moment niet?

Intussen heb ik al teruggespoeld tot onze kindertijd. We konden niet meer verschillen. Dat van die tegenpolen, niets van aan. Ja, dat aantrekken kan kloppen, maar dan begint het pas. Geworteld in hetzelfde dorp en toch een immens cultuurverschil. Een kloof die niet te overbruggen bleek. Integendeel, ze werd alleen maar breder. De spreidstand tussen roots en toekomst was onhoudbaar. Na veertien jaren van trial en error was het tijd om de handdoek in de ring te gooien.

 

Cava, chips en een portie zelfmedelijden

19 JULI 2017

  • Alles oké?
  • Bwa, ’t begint lang te duren…
  • Ik heb cava. En een terras.
  • Hmm, ben geen fun gezelschap vandaag.
  • Ik ook niet, lang verhaal. 20u bij mij?
  • Oké, tot strakjes!

Het leukste aan echte vriendinnen is dat je niet hoeft te doen alsof je altijd geweldig bent. (Dat weten ze na al die jaren immers al 🙂 ). Dus die zeldzame keren dat je je piepklein voelt zien ze je nog altijd graag. En ze voelen feilloos aan wanneer ze je moeten opvrolijken of wanneer ze je moeten vergezellen terwijl je de dieperik induikt. En zo zaten we daar op haar terras, chips en cava binnen handbereik. We wentelden ons gezellig in zelfmedelijden, net zolang tot we konden lachen met onze eigen en elkaars miserie. Misschien lag het aan de cava en de warme zomeravond en de sterren die massaal aanwezig waren, maar de zwarte brij in mijn hoofd loste traag maar zeker op.

Ik heb de neiging om in een bolletje te kruipen als de diepte lonkt. Dat blijkt keer op keer een slecht idee, maar ik kan niet meteen een betere strategie bedenken. Op een of andere manier komt het support team dan spontaan in actie. Met chips en cava, luisterende oren, of coworkvoorstellen. Als thuiswerkende single neem ik een aanbod voor eens een andere werkplek graag aan. Dan wordt een vriendin plots een collega, dubbele winst, vooral tijdens koffie- en lunchpauzes.

Nog drie keer slapen… en weinig tijd om in een bolletje te kruipen want mijn agenda werd intussen stiekem volgepland door de vriendinnen.

Blije gezichtjes all over

 17 JULI 2017

Heel Europa passeert deze dagen in mijn Facebookfeed. Foto’s van blije gezinnetjes in zwembaden met Toscaanse villa’s op de achtergrond (meestal vrienden die in andere, beter betaalde sectoren werken), foto’s van blije gezinnetjes op campings in Zuid-Frankrijk (vrienden die niet in de marketing/law/financewereld tewerkgesteld zijn), foto’s van blije gezinnetjes met een artistieke filter of een verrassende kadrage (vrienden uit de creatieve sector).

Er zijn ook foto’s van vrienden die het verder in de wereld zoeken maar dat zijn doorgaans singles die de gezinsvakanties ontvluchten. Met hen voel ik nog enige verwantschap behalve dan het feit dat ik achter mijn pc zit in een slaapgemeente in België en zij op een berg staan in Zuid-Amerika, maar hey, wat is het verschil? De afstand met de blije gezinnetjes is een pak groter.

Vreemd genoeg voel ik geen jaloezie. Eerder opluchting. Ik heb altijd een hekel gehad aan zomervakanties. Kijken we het hele jaar uit naar de zomer, dan is de zon daar eindelijk na acht grauwe maanden en dan springen we massaal op vliegtuigen naar het zuiden om daar te gaan zuchten dat het veel te warm is. Nee, geef mij maar een zonvakantie in november. Of februari, de kilste maand van het jaar.

Al ben je onvermijdelijk een outsider met zo’n overload aan digitaal gezinsgeluk in je face(book).

No stress(kip)

13 JULI 2017

Er zijn nog geen kajaks omgekanteld en er is nog niemand in een ravijn gevallen. So far so good. Meer zelfs, ik kreeg twee gelukkige kinderen aan de lijn toen ik met een klein hartje polste of iedereen oké was. Ze hadden eigenlijk geen tijd om te bellen met hun moeder maar om mij een plezier te doen stonden ze mij kort en bondig te woord. Toen moesten ze inhaken, er klonken geweerschoten en de vijand verschool zich achter de schommel.

Oef is een understatement na dit ‘gesprek’. Mocht ik niet bijgelovig zijn dan zou ik bijna durven schrijven dat ik er gerust in ben. Dat de glucosewaarden van de oudste even grillig zijn als een alpenrit, daar valt nu eenmaal niet aan te ontkomen, dat is in Frankrijk niet anders.

Geen enerzijds zonder anderzijds natuurlijk, een licht gevoel van overbodigheid overvalt mij toch een beetje. Mocht ik een stresskip zijn, ik zou bang zijn dat ze mij niet meer nodig hebben en dat Hij het allemaal wel prima alleen afkan. Het moet gezegd: hij doet het goed. Een gezonde dosis rivaliteit steekt de kop op. Morgen boek ik onze tickets voor een weekje bij de nonkels in Madrid in de herfstvakantie. Wat hij kan, kan ik ook ;-).

Twaalf dagen

11 JULI 2017

Ze bevinden zich momenteel op zo’n 350 kilometer van mij en per woord dat ik schrijf wordt de afstand tussen ons groter. Mijn jongens zijn met Hem naar Zuid-Frankrijk voor twaalf dagen. Twaalf dagen… ik kan me niet eens beginnen inbeelden hoe lang dat is. Ik heb plots geen besef van tijd meer en ik weet niet of een navelstreng wel zo ver reikt. Toen hij er eerst mee afkwam was mijn reactie ‘no way’. Maar zelf had ik geen plannen (ik probeerde toen vooral de dagen door te komen) en ik wou hen geen zomervakantie ontzeggen. Dat ze er niet alleen zijn, een achterneefje en zijn papa zijn er ook, helpt. En dat ze er erg naar uitkeken ook. Maar het afscheid daarnet was pijnlijk.

Het duurde geen uur of ik miste hen al en dat werd er niet beter op toen ik op mijn hoofdkussen een lief briefje vond van de oudste dat het leuk zou zijn op vakantie en dat hij me graag ziet. Ik weet niet wat ze het moeilijkst vinden: dat ik er voor de eerste keer niet bij zal zijn daar of dat ik hier alleen achterblijf. Ik heb hen op het hart gedrukt dat ze zich om mij geen zorgen moesten maken, dat ik hen zal missen maar dat ik vooral wil dat ze zich geweldig amuseren daar en twaalf dagen zijn toch zo voorbij. Ik zei het net iets te uitbundig, alsof ik het zelf geloofde.

In realiteit zal ik twaalf dagen op mijn nagels bijten. Alle doemscenario’s zullen langs mijn netvlies passeren: van een vreselijk auto-ongeluk tot gevaarlijke rotsen waar ze aan bengelen en omgekantelde kajaks in een kolkende rivier. Om nog maar te zwijgen wat er op diabetesvlak allemaal kan mislopen.

Misschien regent het de hele tijd en komen ze over enkele dagen al naar huis.

Man in huis

10 JULI 2017

Hij is nu de man in huis. Hij is zich ten volle bewust van de verantwoordelijkheden die dat met zich meebrengt. Alles in de afdeling elektronica en alles waar schroevendraaiers of andere, ondefinieerbare werktuigen aan te pas komen, valt onder zijn bevoegdheid. Voor het sorteren en buitenzetten van het huisvuil stelt hij zijn veto, helaas.

Mijn oudste zoon geniet ervan dat hij beter is in zijn domein dan ik. Ik ben een nitwit als het gaat over zulke dingen. Nu ja, als ik echt mijn best doe snap ik de basics wel, maar het interesseert mij gewoon geen bal. Ik heb er niet de juiste hersenverbindingen voor en mijn handen zijn allebei zo links als wat. Bovendien ben ik op dat vlak totaal ongepast zelfzeker. Ikea-meubeltje ineensteken? No probs, is zo gebeurd, heb ik die domme handleiding niet voor nodig hoor. Nochtans is het mij nog nooit gelukt om wat dan ook in elkaar te vijzen zonder verdacht veel onderdelen over te houden op het eind.

Ik zet mijn klunzigheid met plezier nog wat extra in de verf voor hem. Want ik geniet ervan om hem te zien glunderen als hij mij voor de honderdste keer moet uitleggen wat het verschil is tussen HD en 4K. Ik weet het ondertussen wel, maar dan is de fun er af. Dus spelen we onze rolletjes: nitwit versus smart-ass. Als ik dus een tv koop, zoals daarnet, dan ga ik ervan uit dat ik alleen maar op een aan-knop moet drukken en dan een zak chips kan opentrekken. Hij weet dat ik zo denk en dus legt hij alle vijsjes, kabels en handleidingen netjes klaar en zorgt ervoor dat alles perfect werkt, terwijl ik iets anders kan doen. En hij geniet er nog van ook. Meer zelfs, hij bereidt de hele onderneming grondig voor, leest de reclamefolders, vergelijkt toestellen en winkels en verbiedt mij om er zonder hem naartoe te gaan. Terecht, ook in de winkel ben ik misplaatst zelfzeker. Ik weet het altijd beter dan de verkoper (vervelende eigenschap, I know, maar ik vertrouw ze voor geen haar) dus ik kom gegarandeerd koppig met een nutteloos toestel naar huis.

Zo gezegd, zo gedaan. Om acht uur kropen we met zijn drieën gezellig in de zetel en keken voor het eerst sinds lang een film waarin niemand er nog groenig uitzag en de ondertitels leesbaar waren. En die grote man in huis veranderde spontaan weer in een klein, negenjarig ventje dat bescherming zocht onder moeders vleugels toen een wolf in 4K de huiskamer insprong.

Breedgeschouderd

5 JULI 2017

‘Ik wil een grote man met brede schouders, donker haar en bruine ogen.’ Ik was een jaar of acht en ik wist wat ik wou. Ik had een gesprek tussen mijn pubernicht en onze tante gevolgd, het ging over jongens en verliefd zijn. Daar wist ik nog bitter weinig over mee te praten, maar hoe mijn man er later zou uitzien, dat was een uitgemaakte zaak. Zijn karakter deed er blijkbaar minder toe en van waar ik het haalde dat hij brede schouders moest hebben was mij tot daarnet een raadsel.

Het werd even stil in de keuken, mijn tante en nicht stonden een paar seconden met de mond vol tanden en begonnen dan hard te lachen. Maakte mij niets uit, ik zou hem wel vinden. Zo gezegd zo gedaan. 

Over die brede schouders heb ik in de loop der jaren nog veel nagedacht. Waarom vond ik dat toch zo belangrijk? Het antwoord kwam daarnet op de fiets. Fietsen en nadenken gaan goed samen. De voorbije 38 jaar hield ik nogal van schaduw. Die brede schouders leenden zich perfect om mij achter te verschuilen. Niet toevallig is Hij nogal dominant en erg aanwezig in gezelschap. Lekker handig, dan hoeft de aandacht niet naar mij te gaan, moet ik onbewust gedacht hebben. Ik zou dat graag in zijn schoenen schuiven, dat hij te veel plaats opeiste, maar de waarheid is dat ik mij altijd achter brede schouders heb verstopt, ook lang voor ik Hem kende.

Nu ik uit de schaduw ben moeten komen is het even wennen aan het felle zonlicht maar eerlijk, het voelt best oké om gewoon Eva te zijn, en niet ‘de vriendin van’.

Blikseminslag 247

3 JULI 2017

We zitten in de auto, het is donker en de sneeuw valt met bakken uit de lucht. Ik zit aan het stuur, Hij zit naast mij en zegt dat ik gewoon moet verder rijden. Er is ook geen andere keuze, het is ijskoud, stikdonker en er is nergens een huis te bespeuren. Op de weg ligt al een dikke laag sneeuw, het wordt moeilijk rijden. Tot het onmogelijk wordt en de auto tot stilstand komt. De sneeuwlaag wordt almaar dikker en komt nu al tot boven de motorkap. Ik kijk naar beneden en zie dat de sneeuw door de bodem van de auto komt en razendsnel stijgt. Ik wil de deur openen maar dat gaat niet, de druk van de sneeuw buiten is te groot geworden. Ik raak in paniek, we zitten vast, ik kan niet meer weg. In een laatste hoop probeer ik mijn raam naar beneden te draaien maar de sneeuw valt naar binnen. Ik kijk naar rechts, de sneeuw staat aan zijn lippen maar hij doet niets, panikeert ook niet of doet geen poging om uit de auto te geraken. Dan schrik ik wakker.

Alweer een nachtmerrie in de categorie voertuigen (ik deel ze op om een overzicht te bewaren in de overload). Sluit aan bij die van enkele nachten geleden toen Hij aan het stuur zat en voortdurend overal tegen reed. Hij vond het wel grappig. Toen zei ik: misschien kan jij maar beter niet meer met mijn auto rijden en ik ging aan het stuur zitten.

De muzikale knieval van Jay Z

1 JULI 2017

Beyoncé heeft haar sorry gekregen. Op zijn nieuwe plaat ‘4:44’ zingt Jay Z tot zeven keer toe dat het hem spijt. Hij had een paar jaar nodig om tot dat inzicht te komen. Een threesome weegt niet op tegen de liefde van een soulmate, beseft hij nu ineens. Op een dag zal zijn masker vallen en zullen zijn dochter en kersverse tweeling begrijpen wat hun vader allemaal heeft uitgespookt. Dat idee maakt hem doodsbang. De teleurstelling die hen staat te wachten is onafwendbaar.

Dat er commercieel wel wat te rapen valt met zijn muzikale verontschuldiging maakt ze weliswaar iets minder oprecht en hoe lang dat inzicht zal blijven hangen is nog maar de vraag. Maar toch, Beyoncé heeft hem tijdelijk koest gekregen. Respect voor Queen B. (Lichtjes jaloers op zoveel charisma)

Samen single

28 juni 2017

Het is meer dan 21 jaar geleden dat ik nog single was. Ik sta dus een beetje beduusd om mij heen te kijken nu ik van de koppelstatus naar het singleschap gekatapulteerd ben. Er horen allerlei regeltjes bij die ik niet ken, bij dat alleen-zijn. Toen ik zestien was, was iedereen nog single, en wie het niet was, werd het enkele maanden later wel. Het was een tijd van proberen, matchen en zien of het werkte. En zo niet, dan was het toch een leuke zomer geweest. Er werd nog niet aan trouwen gedacht en aan kinderen helemaal nog niet. De toekomst, die liep hooguit een half jaar ver, in het geval het een serieuze relatie betrof.

Vriendschap, dat was een zekerheid, die werd niet in vraag gesteld. En sloeg de vlam al eens in de pan tussen twee vrienden dan was er nog niets verloren als het toch niet klikte op amoureus gebied. Dan werd alles weer als ervoor. Ja, er braken al eens harten, maar niets dat niet gelijmd kon worden. De eerste kus, de eerste nacht, na elke eerste keer volgde een uitgebreide debriefing bij het vriendenfront.
Single zijn, dat deed je samen, toen.

Nu zijn we twee decennia later. Aan een relatie ben ik nog niet toe, mijn hoofd zit vol en mijn hart is nog niet opgeruimd. Maar ik maak me nu al zorgen hoe dat dan ooit zal moeten. Tinder lijkt me maar niets, te vluchtig, te virtueel. En voor zover ik erop gelet heb zijn er de voorbije maanden bitter weinig prinsen op witte paarden door mijn straat gereden.

 

Rouwen op twee sporen

27 JUNI 2017

Zolang we maar gezond zijn. We meenden het toen we het zeiden met oudejaar, maar we wisten toen nog niet hoe hard. Op wat moesten we anders toasten, de relatie was intussen al gezonken en ons gezelschap wist nog van niets. Op de gezondheid dan maar. Die van ons en die van de kinderen. Dat de suikerwaarden in het bloed van onze oudste zoon intussen al gevaarlijk hoog zaten konden we toen nog niet vermoeden. We aten overvloedig, hoefden nergens naar te kijken, er kwamen nog geen keukenweegschaaltjes aan te pas, toen. En die calorieën zouden we er later wel weer aflopen, maakten we onszelf wijs. Om middernacht kregen de kinderen nog een reuzezak snoep. Het was toch maar één keer oudejaar. Ik vond het overdreven, maar liet ze maar genieten.

Het werd zijn laatste zak snoep. Hij moest altijd maar plassen, zag er met de dag bleker uit, zijn ogen werden zo donker en hij vermagerde zienderogen. Gelukkig zou 2017 niet worden, dat wisten we al eind 2016, maar gezond dus ook niet. 2017 niet en alle volgende jaren ook niet. Net zolang tot er een oplossing gevonden wordt om diabetes type 1 te genezen. We leven op hoop, maar in tussentijd toch vooral op frustratie.

Hij was een kerngezonde baby, 4.430 kg, kloek, vrolijk en de mooiste van allemaal. Onder onze vleugels zat hij veilig, we konden hem behoeden voor onheil, rampspoed en kleine pijntjes. Dachten we. Hij hield van knuffelen, van Bumba en van koekjes. Vandaag niet meer. Koekjes zijn reminders aan die rotte ziekte die hem de godganse dag uitlacht in zijn gezicht. Ze smaken bitter vandaag.

Wat een zelfbeheersing moet dat kind elke keer weer aan de dag leggen. ‘Een lekstok voor de jongen? Snoepje?’ Hij lacht alleen maar en zegt vriendelijk bedankt tegen de bakker, de beenhouwer en alle anderen van goede wil. DT1 valt niet in twee woorden uit te leggen en de volgende klant wacht. Hij stopt het in zijn zak, voor zijn broer.

Mocht ik kunnen, ik wisselde meteen, maar dat gaat niet. Ik sta aan de zijlijn. Schiet geregeld in paniek wanneer het me uit het niets overvalt dat het voor altijd zo zal zijn en dat er  niets is dat ik kan doen. Het eeuwige gevecht om de grafiek binnen de grijze zone te houden. De onmacht wanneer dat maar niet blijkt te lukken en hij de moed verliest. Een hele dag corrigeren bij de minste verkeerde berekening. Nachtelijke metingen en boterhammen om 4 uur ’s ochtends.

Een mens zou vergeten dat we simultaan ook een scheiding te verwerken hebben.  We rouwen op twee sporen, dat geeft al eens kortsluiting. Bij ons en bij hen. Het knettert in die kleine kopjes. En in de grote ook.

De sorry die nooit kwam

25 JUNI 2017

Er is veel gebeurd en er zijn altijd twee kanten aan een verhaal, maar wat vaststaat is dat ik hem recht in de ogen kan kijken. Mijn liefde was oprecht. Die van hem ook, misschien, maar niet exclusief. ‘So since I’m not your everything, how about I’ll be nothing at all to you’, zingt Beyoncé en zoals altijd heeft ze gelijk. Ze weet waarover ze zingt. Het is moeilijk houden van een man die zijn blik open houdt en altijd wel ergens groener gras vindt. Het betekende nooit iets, zei hij. Ik geloof hem. Nu nog altijd. Niets betekent ooit iets voor hem. Maar hen beloofde hij de hemel. Mooie praatjes, charmante lach. Ze vielen, elke keer.

Het sneed, telkens dieper, de kloof tussen ons werd steeds breder tot er geen ons meer was. Hij hield hen aan het lijntje, zei dat hij voor hen zou kiezen. Dat was hij niet van plan. Hij zou nooit weggaan. Maar ik alleen was niet genoeg. Er was te veel leegte van binnen om te vullen. Hij zag mijn tranen niet, hoorde mijn hulpkreten niet. Het leven was rock-‘n-roll en hij genoot met volle teugen. Hij had alles: vrijheid, huiselijkheid, avontuur en zekerheid.

Spijt kwam er niet. Hij vond het prima zo. Ik moest maar eens stoppen met zagen. Dat deed ik. Ik vertrok.De sorry kwam niet. Die zal nooit komen. Geen spijt, geen sorry.

Balans

24 JUNI 2017

Een mooi huis, een goed draaiende zaak, een druk sociaal leven, een knappe man en twee nog knappere kinderen. Als je de moed hebt om de balans op te maken kan je kort zijn: het leven zag er een maand of acht geleden net iets rooskleuriger uit. Vandaag ben ik single, woon ik in een huurhuis dat maar half zo groot is, zet hij de zaak alleen verder (en verdien ik peanuts omdat ik weer van nul moet beginnen) en zie ik mijn kinderen maar de helft van de tijd.

Op papier ben ik er een reuzestap op achteruit gegaan. De winst zit in de emotionele sfeer. Ik ben niet meer voortdurend op mijn hoede, dat scheelt. Ik schrik niet meer midden in de nacht wakker omdat hij nog steeds niet thuis is en ik niet weet waar hij is. Ik erger me niet meer de hele tijd omdat afspraken niet worden nageleefd en frustraties over het huishouden zijn al helemaal zinloos.

En toch. Stel dat alles was gebleven zoals het was. Ik mag er niet aan denken.
Je recule pour mieux sauter.

Scherpschutter 

24 JUNI 2017

Ik bood hevig weerwerk, maar zijn killerblik verraadde dat het een oneerlijke strijd zou worden. Ik probeerde met rede, argumenten, empathie, maar het waren steentjes die afketsten op zijn schild. Hij gooide met granaten, ik had geen verweer. Ik zocht dekking, groef mij in in de kraters, maar ik was een rode vlag en hij een stier. Mijn munitie was op, ik zweeg, dat werkte averechts. En toen een splinterbom. Ik hield mijn handen op mijn oren, sloot mijn ogen en liep zo hard mogelijk weg, maar struikelde over het puin. Toen het stof optrok hoorde ik alleen nog klanken in de verte, ik zag zijn mond bewegen in slowmotion. Toen werd alles zwart.

Het was daar en toen, op 12 februari 2017, in  dat ik de verwoestende kracht van woorden aan den lijve ondervond. Het was de eindstrijd, een laatste stuiptrekking van een relatie onder druk. Ik griste snel mijn autosleutels mee en trok de deur achter mij dicht. Stapte in de auto, begon te rijden en bleef rijden tot de E40 stopte. Ik zag geen hand voor ogen, moeilijk rijden met een kop vol tranen. Ik gaf plankgas. Duizend gedachten schoten door mijn hoofd. Het moest niet meer, het was genoeg. Te veel voor  één hoofd.

De zee was lelijk, klotste woedend tegen de pijlers van de pier. De lucht was even grijs en de wind striemde. Er waren mensen. Altijd en overal zijn er mensen. Ik wou ze weg, het was geen weer om een hond door te jagen. Ze hadden er niks te zoeken.

O ledwooms

21 JUNI 2017

Ik zit in de auto, rij nietsvermoedend naar het werk, wanneer plots iemand mijn keel dichtknijpt. In een reflex hap ik naar adem, maar als ik uitadem lijken mijn ingewanden plots te smelten. Ik krimp ineen, mijn spieren verlammen en mijn benen worden zwaar. Drie noten, meer hadden The War on Drugs niet nodig om dit gevoel los te weken. Ik luisterde tot de laatste seconde, zoals je niet kan wegkijken bij een openhartoperatie op tv, ook al keert je maag.

Weemoed, heimwee, melancholie, het zit op het kruispunt van die drie ellendige emoties. Vreemd hoe muziek soms te diep in de ziel kan snijden. Alsof ze een blote zenuw raakt.En dan heb ik nog niet eens naar de tekst geluisterd.

‘Thinking of a place’ rukt me telkens weer uit het heden en dropt me met harde hand in mijn meisjeskamer. Ik was zeven en bang van de nacht. Maar nog meer van de eightiesliedjes die uit de cassetterecorder van mijn zus kraakten. Elke avond dezelfde songs die door merg en been gingen. Ik vond ze mooi, maar ze maakten te veel associaties los voor mijn nog niet helemaal ontwikkelde hersenen. Ze raakten erin verstrikt en mengden zich in mijn dromen. Ik kan nog altijd niet luisteren naar ‘O ledwooms’ zonder te schuilen onder een dekentje. ‘All at once’ bleek Whitney Houston te zingen maar dat maakte voor mijn eentalig brein geen verschil, ‘O ledwooms’ kwam even hard aan.

Zelfs ‘Smoutebol-Raider’ was een stomp in de maag, wat ik niet begreep want het moest toch een grappig liedje zijn als het om snoeprepen ging? Maar het was de smachtende manier waarop Sade ‘Smooth operator’ zong die mij bij m’n nekvel greep.

‘Thinking of a place’ komt dus bij op mijn zwarte lijst met voorzichtig en in de juiste omstandigheden te beluisteren songs. Damn you, Studio Brussel, kunnen jullie geen disclaimer ‘niet voor gevoelige luisteraars’ geven voor jullie zulke liedjes draaien?

Aan de oevers van het moeras

18 JUNI 2017

Het regende al weken onophoudelijk. Buiten en nog meer vanbinnen. Het was berekoud, de sfeer in huis zakte tot onder het vriespunt. En donker dat de dagen waren, geen lichtpuntje te bekennen. Het was december, een tijd van gezellig samenzijn met familie, lekker eten en flakkerende haardvuren. Of niet. Knetteren deed alleen de spanning die in de lucht hing. De huiskamer veranderde in ijltempo in een mijnenveld. De boel ontplofte, het moest ervan komen, zelfs op de tippen van onze tenen konden we de conflicten niet vermijden. We waren uitgeput, onze huid was wintervaal en onze ogen waren omrand met donkere kringen. Ik zag geen uitweg meer, maar ik moest de zonen een houvast geven, een streepje hoop.

‘Tegen de zomer zijn we allemaal weer gelukkig’, beloofde ik hen.Dat zij geloofden dat alles weer zoals vroeger zou zijn, nam ik er maar bij. Ik loog niet, we zouden weer gelukkig zijn, maar niet meer als gezin. Dat laatste dacht ik alleen maar bij, want ik wist dat ze zich geen leven konden voorstellen in twee huizen met het eeuwige gemis van mama of papa. Ik voelde mij een verraadster, maar het kon niet anders.

De tijd was krap, besefte ik, ik gaf me zes maanden de tijd om mezelf en de zonen uit het moeras te slepen en op het droge te brengen. De deadline was moordend maar ook een drijfveer. Het moest en het zou. Voor hen. Het moet een oerkracht geweest zijn, denk ik, nu ik heel voorzichtig even terugblik. Eén seconde en dan weer vooruitkijken, gebied ik mezelf, want het is nog glad aan de oevers van het moeras.

Zomer in zicht

Overmorgen begint de zomer. De zon schijnt al weken, we wentelen ons in haar warmte want er moeten reserves worden aangevuld. Onze huid ruikt naar zonnecrème en de lucht naar versgemaaid gras en vanille-ijs. Het voorbije weekend brachten we door in dierbaar gezelschap. Zes vriendinnen die al meegaan sinds mensenheugenis en twaalf kinderen die in een ander leven net zo goed allemaal broers en zussen konden zijn, samen onder één dak. Er was harmonie, oprechte vriendschap en een groot rond zwembad in de tuin. Er werd gespeeld, gelachen, gepraat. We aten watermeloen in het gras. Niemand wou naar huis.

Nog nooit heb ik een deadline niet gehaald. Maar is het mij gelukt mijn zonen terug gelukkig te krijgen tegen de zomer? Ik zou graag volmondig ja zeggen. Ze lachen weer, doen nog altijd tegendraads (wat ik ergerlijk vind maar vooral een teken dat ze zichzelf niet wegcijferen). Maar er zit een knakje in hun ziel, dat zie je in hun ogen.

En ik? Ik ben tot rust gekomen, voel me veilig, sterker dan ooit en zeker van mijn stuk. De blinde paniek, de onmacht, de twijfel, de pijn en de woede ebben stilaan weg. Maar er zullen nog enkele seizoenen moeten overgaan.

Three’s a crowd

15 JUNI 2017

‘Gaat het een beetje? Niet te fel geschrokken van die foto op Facebook?’ Mijn hart bonst in mijn keel als een goede vriendin me whatsappt om 23u. ‘Welke foto?’ antwoord ik. ‘Van hem, met die vrouw…’. Ik heb Hem gedefriend op Facebook omdat ik niet wilde weten waar hij allemaal uithangt en met wie dus het wordt even zwart voor mijn ogen. Dit komt te bekend voor. Mondjesmaat krijg ik extra info van de vriendin tot duidelijk wordt dat het een misverstand is. Ik haal opgelucht adem.

Ik neem de vriendin niets kwalijk, liever zo, onder zachte begeleiding, dan het zelf in my face te krijgen. En het was een goeie generale repetitie voor als het zo ver is. Dat kan nu echt niet meer lang duren want Hij is al vijf maanden single, en dat is niets voor Hem.

En wat dan? Hoe ga ik reageren? Waarom sla ik in paniek bij de gedachte Hem met een andere vrouw op een foto te zien? Twijfel ik dan misschien? Ik onderwerp mezelf aan een kritische ondervraging. Nee, ik twijfel niet. Maar dat het de verhoudingen nog een stuk complexer zou maken, dat moet ik onder ogen zien. Want rouwen we vandaag nog apart together om wat was en niet meer zal terugkomen, zodra er een derde in het spel komt, wordt het water tussen ons in één klap een Grote Oceaan.

Dan is het zij twee en ik. Of Hij en wij twee, dat kan ook natuurlijk. Dan is er één zielepoot en een happy vers koppel. En de kinderen moeten dat dan maar ondergaan. Niet echt hun stijl, ondergaan, ik voorspel dat daar hevige conflicten van komen. Een stief/plusouder? Ik zie het niet gebeuren.  Conclusie: ik heb nog wat mentaal voorbereidingswerk voor de boeg.

Sterke madam

13 JUNI 2017

“Ja maar jij bent sterk, ik zou dat nooit kunnen wat jij doet.”

Het is een compliment en ik hoorde het al vaker dus ik denk dat ik blij moet zijn dat de mensen in mijn omgeving mij sterk noemen. Maar ik word er ook moedeloos van als iemand – hoe goed bedoeld ook – het weer eens zegt. Het drukt me te veel met de  neus op de feiten denk ik.
Dat omgaan met moeilijke situaties de norm geworden is na al die jaren, maakt het nog altijd niet minder zwaar. Integendeel, het is alleen maar tragisch dat de vette jaren op zich laten wachten. En ook aandoenlijk dat ik tegen alle statistieken in blijf hopen op beter. Good things are coming your way herhaal ik steeds maar, intussen gevolgd door een welgemeende oogrol want het leven is geen fortune cookie.
Er is helemaal niks sterk aan, het heet zelfbedrog.Wat is dat trouwens, sterk zijn, vraag ik me telkens af. Welke andere opties zijn er? Ik kan in de zetel liggen wenen, doe ik soms ook, maar wat schiet je ermee op? Ik kan mezelf uithongeren, bij wijze van signaal dat ik geen bullshit meer slik. Heb ik al eens gedaan, twee maanden lang geen hap vast voedsel door mijn keel. Ik overleefde op koffie en chocomelk. Het werkte zuiverend, ik voelde mij alert en creatief en dat ik weer in mijn kleren paste van twintig jaar geleden was mooi meegenomen, maar de situatie bleef intussen wel mooi hoe ze was.

Ik kan ganse dagen lopen zagen over hoe moeilijk het allemaal wel is. De snelste manier om alleen achter te blijven denk ik, daarvoor koester ik mijn vriendinnen te zeer.De gedachte dat ik mij moet neerleggen bij een leven vol weerhaken, maakt mij angstig. Als de hoop op beterschap verdwijnt, dan is het laatste woord gezegd. Misschien is dat sterk zijn: hopen against all odds.

Hoe dicht is te dicht?

12 JUNI 2017

‘Fuck off, eikel’, denk ik terwijl hij de autodeur dichtslaat en wegrijdt. Eén van de weinige voordelen aan scheiden is dat je vierkant je eigen zin doet en aan niemand verantwoording moet afleggen. Ik ben nogal gesteld op mijn vrijheid dus dat ervaar ik als een geweldige opluchting. Niet meer wikken en wegen, raad vragen en die dan moeten opvolgen ook al voel je het anders. Als hij dan ongevraagd zijn mening geeft over iets waar hij geen zak mee te maken heeft, dan denk ik dus ‘fuck off, eikel’.

Het is mijn eigen fout dat hij de kans kreeg om mijn humeur te vergallen. Ik liet hem tegen beter weten in te dicht komen. Vertelde hem dingen die zich afspelen in mijn leven, gewoon zomaar, in plaats van bij de les te blijven en enkel praktische informatie uit te wisselen. Het zijn die koetjes en die kalfjes die me de das omdeden. Na een communie, een verjaardag, een slaapfeestje, vaderdag en een schoolfeest is het aantal uren dat we als ‘gezin’ doorgebracht hebben de voorbije weken exponentieel toegenomen. We deden meer samen dan toen we nog samen waren en die tijd kan je niet in strikt stilzwijgen doorbrengen dus zet ik het op een babbelen. Dat is om problemen vragen. Nu ja, in my defense, het is een evenwichtsoefening: hoe dicht laat je je ex komen zonder in ademnood te geraken?

Ik vind het belangrijk om toch nog een band te houden. Vriendschap lijkt me nogal utopisch gezien de ernst van de feiten, maar een ouderband is wel zo aangenaam. Want een vechtscheiding heb ik als tiener al eens meegemaakt, dat draaide voor alle gezinsleden desastreus uit. We staan nog altijd niet helemaal overeind en het is inmiddels twintig jaar geleden. Jaren op voet van oorlog leven, dat lijkt me ondraaglijk, die stress kan ik niet aan, dus kies ik voor de zachte weg. Ook al betekent dat dat ik dan af en toe struikel.

Vaderdag en de lege stoel

10 JUNI 2017

Voor het eerst in negen jaar zal er op Vaderdag geen vader in huis zijn. Want hij is daar en zij zijn hier. Veel eerste keren in dat eerste jaar na een scheiding, maar Vaderdag zonder vader, dat wordt slikken. Voor de kinderen, voor mij en voor hem al zeker.

Was zondagochtend bij ‘ons’ thuis altijd al een ‘verse pistoletkes’-moment, op Vaderdag kwamen daar nog ambachtelijke knutselwerkjes bij en gedichtjes, voorgedragen met rechte rug en blozende wangetjes, excited naar de reactie van vader die in de prijzen viel. Opluchting en trots als blijkt dat papa al jaren op zoek was naar de perfecte onderzettertjes die hem dan zomaar in de schoot geworpen werden. Wat een toeval.

Natuurlijk was hij blij met elke artistieke creatie, ook al zijn er geen kunstenaars verloren gegaan aan onze zonen en zijn ook hun vaderdagcadeautjes telkens zichtbaar haastwerk.

Dit jaar zal het anders zijn. Er zullen pistolets zijn en zelfs crèmekoeken met chocolade, maar ook een lege stoel. We zullen grapjes maken om de spanning te snijden, en die cadeautjes worden met evenveel liefde later gegeven. Maar toch.

Hij zal alleen wakker worden op Vaderdag, een koffie of twee drinken om de stilte te verdrijven. Tevergeefs. Dan zal hij in de zetel ploffen en series bingewatchen tot het middag is en hij naar het schoolfeest kan vertrekken om zijn zonen te zien optreden. Hij zal niet moeten vechten voor de afstandsbediening, zal geen discussies moeten voeren over hoeveel tijd de jongens op de iPad mogen doorbrengen. Ze zullen nog nooit zo opvallend afwezig geweest zijn.

Hoeveel ik hem ook kwalijk neem, en hoe onmogelijk het ook was om samen verder te gaan, hem daar in gedachten alleen zien staan in de keuken, starend naar het gras dat dringend moet worden gemaaid om toch maar niet aan Vaderdag te denken… ik krijg dat niet over mijn hart.

Maar hoe vier je vader als je ’s morgens niet meer naast elkaar ontwaakt?Als de kinderen niet meer op een ontiegelijk uur in het ouderlijke bed gekropen komen voor een sandwich-knuffel? Je kan ergens afspreken voor een pannenkoek in de namiddag, maar dat is net iets anders dan met een warhoofd in pyjama overdonderd worden met versjes en cadeautjes. Te formeel, te ongemakkelijk. En hoe voorkom je dan vervelende stiltes? Koetjes en kalfjes, daar hebben we het heel vaak over. Alles om dat ene, onvermijdelijke gesprek, over het waarom van onze scheiding, maar niet te moeten aangaan.

Eén ding staat vast: net als de eerste Moederdag apart enkele weken geleden, zal ook Vaderdag gevierd worden met een krop in de keel.

Opvoeden via WhatsApp

9 JUNI 2017

“’t Was weer de moeite deze morgen, ik kon hem tegen het behang plakken.’ Het is donderdagmorgen 8u30, hij heeft net de kinderen afgezet aan de schoolpoort. Ik wrijf de slaap uit mijn ogen en wil een eerste kop koffie maken wanneer hij whatsappt. De ochtendspits, die doen we nu ieder om de beurt en hij heeft er al een tumultueuze achter de rug terwijl de mijne vijf minuten geleden begonnen is.

‘Ik snap wat je bedoelt’, antwoord ik, nog steeds in zen-modus. Ik laat hem even zijn gal spuwen want dat lucht op weet ik uit ervaring. En je kan maar bij één persoon even all the way gaan als het over je kind gaat en dat is tegen die andere ouder. Want die weet hoe kwaad en gefrustreerd je bent en zal je niet veroordelen voor de lelijke dingen die je nu echt even kwijt moet. Want je weet van elkaar hoeveel die kleine fuckertjes betekenen, hoe graag je ze ziet en dat die frustratie grotendeels angst is. Angst dat je het niet goed doet als ouder, dat er niets van je kind terecht zal komen en dat het eenzaam en alleen zal eindigen in de goot.

Waren zulke ochtenden vroeger een garantie voor een echtelijke ruzie, via WhatsApp springt de frustratie vreemd genoeg niet over.Ik was er niet bij, kan dus niet oordelen en dat blijkt een pluspunt. Ik luister, probeer niet te betweterig over te komen als ik tips geef want ik weet maar al te goed dat er een kloof gaapt tussen theorie en praktijk. Ik voel dat de grens tussen tip en kritiek flinterdun is maar ga toch even door met koorddansen.

Een uur later is de ergste storm gaan liggen. Hij ging een eindje lopen, zei hij, en ik stuurde voor de zekerheid een whatsappje dat hij goed bezig is en dat hij de lat niet al te hoog moet leggen. Loslaten en zo vanalles. Want tussen de regeltjes liet hij verstaan dat hij bang is dat ik hem een slechte vader zal vinden als ik alleen het verhaal van de zoon zal horen. En wie weet zal hij de kinderen dan minder kunnen zien.

Het was maar één omfloerst zinnetje in een gesprek van een uur, maar het kwam wel aan. Daarom dus dat whatsappje achteraf. Want vaders zijn niet perfect en dat is oké. Moeders ook niet, we kunnen het gewoon beter verstoppen.

Monique en ik

8 JUNI 2017

Zij is ergens vooraan in de tachtig denk ik, ik ben 38. Zij schuifelt voorzichtig, behoedzaam, ik stap met rasse schreden. Zij houdt van rust, daar ben ik bang van. En toch zitten we in hetzelfde schuitje, mijn buurvrouw Monique en ik. We kennen elkaar nu bijna drie maanden en weten weinig van elkaar, maar allebei zijn we rouwende vrouwen. Ik om Hem, zij om haar man die vorig jaar overleed. Dat weet ik van horen zeggen want zij krijgt het niet over haar lippen. Ik vraag er niet naar, ik weet dat haar tranen klaarzitten en ze wil zo graag kranig zijn.

We rijden samen het gras af, zij en ik, dat vindt ze fijn, als het maar niet te lang duurt. Want dan komen de herinneringen haar kwellen. Misschien aan haar man die vroeger in de tuin werkte. Ze zag hem graag, dat zie je aan alles wat ze doet, en aan haar verloren blik. Ze ziet hem nog altijd graag.

Zwijgen is troosten vind ik. Dus zwijgen we samen, Monique en ik, terwijl we de haag scheren. Ze veegt de takjes zorgvuldig bij elkaar. Ritueeltjes, daar houdt ze van, die geven haar houvast. Want zonder hem staat ze wankel in het leven. 

Het F*-woord

6 JUNI 2017

Ik winkel tegenwoordig in de Aldi. Dat lijkt een neutrale mededeling, maar geloof mij, het was een drempel. Het klinkt arrogant en dat is het ook, maar de Aldi dat was in mijn gezapige tweeverdienersleventje absoluut een no go. Dat was voor mensen die het moeilijk hadden om de eindjes aan elkaar te knopen, vond ik. In elk geval niet voor ‘mijn soort mensen’. Shoppen deed ik in die ene winkel waar je advies op maat kreeg en de winkeljuffrouw je truitjes aanreikte waar je figuur het best in uitkwam. En nee, die full body relaxation & vitality massage in het wellnesscentrum was niet levensnoodzakelijk maar heerlijk, dat wel, elke euro waard hoor.

Tegenwoordig gaan mijn euro’s bijna uitsluitend naar H&M (weinig kledingstukken boven de veertig euro hier in huis) en Ikea (en dan nog de goedkoopste reeksen van alleen de basisartikelen) en al wat in de frigo ligt komt dus uit de Aldi (wat mis ik de américain van de traiteur om de hoek). Ik ben er niet minder gelukkig door hoor,alleen slaap ik wat minder diep omdat ik ’s nachts stiekem uitreken hoe ver ik nog kan springen met dat spaargeld dat sneller lijkt te smelten dan de poolkappen.

Ik moet een vaste job zoeken, por ik mezelf dan aan, maar de gedachte mijn vrijheid beperkt te zien, doet me hyperventileren. Eigenlijk wil ik alleen maar schrijven, maar mijn huisbaas wil helaas niet met letters maar met cijfers betaald worden. Dat die financiële ongerustheid ongelegen komt zo bovenop de emotionele rollercoaster en de praktische beslommeringen, is een understatement. En kan je met je hart makkelijk bij vrienden aankloppen, dat F*-woord, dat blijft een groot taboe.

Spelletjes spelen

2 JUNI 2017

Ik heb een hekel aan spelletjes. Een potje Uno met de zonen, daar wil ik me nog voor opofferen, maar dan alleen om hun glunderende gezichtjes te zien als ze mij maar weer eens verslagen. Ongeluk in het spel, dat is geluk in de liefde, zou je denken. Maar als daar ook spelletjes worden gespeeld dan ben ik een vogel voor de kat. Aantrekken en afstoten, daar wordt een mens alleen maar duizelig van. Probeer ik een nieuwe toekomst uit te bouwen, staat Hij daar weer, met zijn charmantste glimlach en zijn weekste hart onder de arm.

Misplaatste intimiteit, dat is het. Vertrouwdheid die voorbij hoort te zijn maar nog te vers in het geheugen ligt. En ik weet niet hoe te reageren op zoveel signalen die elkaar tegenspreken. Want ik ben boos en hij negeert dat. Denkt dat elk verdriet weg te glimlachen valt. En dat maakt mij alleen maar bozer.

Een streep is een streep. Do not cross the line.

Als de snorren straks gaan groeien

2 JUNI 2017

Ze zijn nog net schattig want pas acht en negen. Ik ben de vrouw in hun leven, word op handen gedragen want ik kan pijntjes wegkussen en heb een antwoord op elk probleem. En ik ben ook heel mooi, vinden zij. Soms draag ik een kleedje en hakken, dat vinden ze fascinerend, dan geven ze al eens een complimentje dat ik dan dankbaar in ontvangst neem. Ik ben iets tussen een prinses en een alwetende godin, dat gaat me wel af die rol.

Mijn lichaam vinden ze vreemd en tegelijk intrigerend want ik heb geen piemel en die borsten, dat lijkt hen vooral heel ongemakkelijk. Zo kan je onmogelijk voetballen. Wordt er gekust op tv dan beginnen ze spontaan te kokhalzen om dan in lachen uit te barsten. Dan plaag ik hen graag en vraag naar eventuele liefjes. Die zijn er momenteel niet wegens geen tijd voor meisjes. Al zijn er wel al geweest in het verleden. Maar de ene zoon is nog een breuk aan het verwerken. Ontmoette het meisje van zijn dromen in de onthaalklas, maar moest haar na een relatie van vijf jaar afgeven aan een klasgenoot waar hij nog steeds niet tegen spreekt. Hij heeft het even gehad met de liefde.

De andere zoon heeft een te druk sociaal leven en vooral geen idee wat zich afspeelt out there, in de meisjeswereld. Ze houden niet van ridders, verzamelen geen Pokémon-kaarten en spelen met Barbies in plaats van zich voor te bereiden op mogelijke (en waarschijnlijke!) aanvallen van aliens. Er is wel dat ene meisje dat hem niet koud laat. Hij vindt haar mooi, maar weet niet waarover te praten met haar want ze leeft in een ander universum, op de meisjesplaneet.

Ooit zal dat anders zijn en die ooit komt sneller dan een moeder met haar ogen kan knipperen, weet ik van moeders die het kunnen weten. Als de snorren straks gaan groeien, dan val ik onverbiddelijk van mijn voetstuk.Als het testosteron zijn intrede doet in huis, zal ik hen dan nog in toom kunnen houden? Als ze de baard in de keel krijgen, zullen ze mijn dolfijngeluid dan niet overstemmen? Hoe moet dat dan, een moeder met twee pubers? Ik hou mijn hart vast en bereid me voor om het hunne te lijmen als de liefde zich van haar lelijke kant laat zien. Want pijntjes wegkussen dat verleer ik niet, ook niet als de zonen niet meer op mijn schoot passen.

Op bezoek bij mezelf

1 JUNI 2017

Ik rij de oprit op en check gewoontegetrouw de brievenbus. Het onkruid moet uitgetrokken worden bedenk ik, terwijl ik aanbel aan mijn eigen huis. Op bezoek bij mijn vroegere zelf, dat voelt wat ongemakkelijk. Ik probeer het te vermijden om naar het huis te gaan waar we tot voor enkele maanden samenwoonden en waar hij nu alleen verdergaat. Maar vandaag moet het. Even de emoties uitschakelen dus, alsof dat zomaar gaat. Dat wordt bekomen straks, weet ik nu al.

Alles is bij het oude gebleven, de foto’s op de kast, het rommelbakje op het aanrecht, de trui nonchalant over de stoel, pantoffels van de kinderen die in de ochtendhaast nog snel werden uitgetrapt. De orchideeën hebben water nodig, maar ik loop niet spontaan naar de kraan. Ik blijf wat onwennig staan. Of ik iets wil drinken, vraagt hij, al even van de kaart. Ik ben een bezoeker op de meest vertrouwde en tegelijk meest bevreemdende plek die enkele jaren mijn vanzelfsprekende thuis was.Ik mis mijn tuin, uitgestrekt en wild zoals dat alleen op de boerenbuiten kan.

Achteromkijken is nooit goed, dat wist Orpheus al toen hij tegen beter weten in een blik wierp naar Eurydice. Ik zie een schimmenspel van donkere herinneringen. Ze overschaduwen de mooie momenten, die ik al even snel wil wegduwen wegens te verwarrend. Ik roep mezelf tot de orde, er moet papierwerk afgehandeld worden. Snel weer in praktische modus. Saved by een stapel administratie.

Praten en blessings tellen

30 MEI 2017

Elk huis zijn kruis, zoveel is duidelijk. Na enkele honderden uren therapeutisch babbelen met vrienden, vriendinnen, kennissen, collega’s en wildvreemden is mijn conclusie over relaties deze:mijn god wat doen we mekaar toch allemaal aan? En waarom?

Zoveel jeugdkwetsuren die normale relaties onmogelijk maken. Demonen die vrij spel krijgen, gesprekken die angstvallig uit de weg gegaan worden, veel te brede mantels der liefde, deksels die te klein zijn om familiegeheimen bedekt te houden.

Dat het hoog tijd wordt om psychotherapie terugbetaalbaar te maken, denk ik. En dat dat taboe moet sneuvelen, vandaag liever dan morgen. De rugzakken die we levenslang meezeulen zijn te zwaar, met ondraaglijk lijden tot gevolg. En veel collateral damage.

Ik draag geen flowers in mijn hair, maar stel dat we elkaar nu eens als toevluchtsoord zouden zien, eerder dan als vijand? Dat we ons kwetsbaar zouden durven opstellen bij die ene persoon die we verondersteld worden graag te zien, zodat die de kans krijgt te luisteren en indien nodig te troosten? En dan opgelucht samen verdergaan met leven en daarvan gewoon ook genieten. Blessings tellen en zo van alles.

Stel nu, dat hij had kunnen praten, echt praten, zodat ik had kunnen luisteren en indien nodig troosten. En stel nu, dat ik de woorden had gevonden om het onzegbare uit te spreken, zodat hij kon begrijpen en indien nodig een schouder kon aanbieden.

Te veel veronderstellingen voor een wetenschappelijk onderbouwd besluit. Maar dat we (onze kinderen) moeten leren praten, echt praten, dat denk ik ervan.

De mooiste en de moeilijkste

26 MEI 2017

Ik sta op de parking van Groot-Bijgaarden. Gecrasht op weg naar Gent. Geen blikschade, wel een emotionele whiplash. Want het was zo’n mooie dag. Met 74 waren ze, de Eerste Communicantjes van 2017, maar ik zag alleen onze zoon. Zijn haren zelf nauwkeurig in vorm gebracht. ‘Ik doe dat anders dan papa, mama. Zo in de war als hij, dat vind ik niet mooi, ieder zijn stijl.’ Weet wat hij wil, dat ventje.

Bevende benen voor het toneeltje voor het altaar en die ene zin voor een volle kerk. Het liep zoals het moest, zoals verwacht. En toen een lange stoet van grote kleine jongens en meisjes die plechtig en trots de kerk uitstapten. Moeders plukten pluisjes uit hun ogen, vaders schraapten hun kelen. En wij genoten, zij aan zij nog wel, niet eens met een stoel ertussen. Pluim voor ons.

De dag was zonnig, het eten lekker, de sfeer gemoedelijk en het ijslam liet zich gewillig slachten. Er werd gelachen, gevoetbald en zelfs gedanst. We beten op onze lip, allebei, meer dan één keer. Nog nooit deden we zo hard ons best en dat kostte niet eens moeite.

Zo had het kunnen zijn, denk ik, maar ik weet dat dat niet waar is.Zo kon het nooit zijn zolang we wij waren. Zo is het alleen als er voldoende afstand is tussen ons. Pas dan is er ruimte voor wederzijds respect.

En zo sta ik daar, tot stilstand gekomen op de parking voor vrachtwagens. Links een Litouwse trucker die beleefd mijn blik ontwijkt, rechts een Pool die de benen strekt. Tussen hen een vrouw die even het noorden kwijt is.

De schizofrene spreidstand

22 MEI 2017

Ik ben razend, laat dat duidelijk zijn. Ik ben gekwetst, verraden, respectloos behandeld en dat neem ik hem kwalijk, om het zacht uit te drukken. Of ik hem ooit kan vergeven betwijfel ik. Als ex-partner zou ik hem het liefst een uppercut geven en heel hard weglopen. Maar dat doet er niet toe. Hoe ik mij voel als ex-partner, dat moet ik zelf een plaatsje geven. Dus ik lik mijn wonden. Probeer niet in de val van vergelding te trappen want dan zijn we nog niet thuis en mijn kijkrichting wijst naar de toekomst, het verleden wordt maar beter vergeten. Of toch dat deel.

Boos zijn is makkelijk, het lucht op en is duidelijk. Geen plaats voor nuance bij boosheid. En laat dat nu net zijn wat we nodig hebben: oog voor nuance. Behalve ex-partners zijn we ook co-ouders. Hij doet dat anders dan ik en dat is goed. Hij no-nonsense, weinig eieren eronder, ik zachter, voorzichtiger. Hij staat voor stoer: don’t mess with my kids. Ik droog traantjes, maak hen weerbaar. Met vallen en opstaan, allebei, maar we doen dat niet slecht. Er is liefde, in beide huizen.

Hoe moeilijk om een man te verachten en te bewonderen tegelijk.Alsof rechtlijnigheid de enige weg is. Alsof nuance een teken van zwakte is. Hoeveel moeilijker is het om iemand als een geheel van rollen en eigenschappen te zien. Misschien zijn mensen te complex samengesteld om één allesomvattend oordeel over te vellen. We willen zo graag duidelijkheid: die is goed, die is slecht.

De boosheid blijft, maar ik probeer er niet te veel aandacht aan te schenken. Want boos is makkelijk, maar ook lelijk.

 

Ikea of de trip down memory lane

19 MEI 2017

Het begon met een salon, voor ons eerste huis. Grote stap en wij fier als gieters naar Ikea. We gingen vol overtuiging voor landelijk, de Lesvik-reeks. Later lachten we onszelf uit voor zoveel burgerlijkheid in één living.

Enkele jaren later gingen we vol verwachting Scandinavisch uit de bol op de kinderafdeling. Zo schattig, babybedjes en knuffelberen. De spanning van een nieuwe levensfase met toekomstige mini-wij’tjes. De zonen kwamen en groeiden als kool, waren snel klaar voor een grotejongensbed. En toen voor huiswerk en dus een eerste bureautje.

Soms gingen we zomaar, wij twee, op een doordeweekse dinsdagmiddag, omdat we blij werden van nieuwe spulletjes voor weinig geld. Soms op zaterdag met de kinderen. Dan vloeiden er al eens traantjes om gevallen ijsjes, renden we achter die kleine ventjes die zich een weg baanden tussen winkelkarren en glazen vazen.

Vandaag zit ik er rustig alleen te lunchen. Geen omgevallen bekers of onderhandelingen over wat op moet en wat niet. Vijf jaar geleden zou het heerlijk hebben geklonken, rust in de Ikea. Vandaag voelt het vreemd, de voorbije veertien jaar in een stoet langs afdelingen zien passeren. Alsof ik in een bootje in een attractie zit en me voorbij decors van herinneringen laat varen.Vreemd, maar op een of andere manier oké. Benieuwd wat Ikea mij de komende jaren te bieden heeft.

En ik weet, er zijn altijd kötbullar. Zekerheid op een bord, met een Zweeds vlagje erop.

Don’t touch

19 MEI 2017

Zijn lijf, ooit zo vertrouwd en dichtbij, nu zo vreemd ver weg. Het was een toevallige aanraking, heel kort. Ik schrok, zette een stap achteruit. Want ik wil afstand, fysiek en in mijn hoofd.Ver genoeg om de geur van zijn huid niet per ongeluk op te snuiven, de geur van nostalgie, van thuiskomen. Een vals gevoel van veiligheid, want dat was het niet.

Altijd was er dat wantrouwen, het weten en niet uitspreken, bang voor de gevolgen (ik), het ontkennen en negeren, bang voor de gevolgen (hij). De conflicten, de explosies, gevolgd door het eindeloze zwijgen en vooral de onmacht en het verdriet. Die gingen niet weg, begonnen te etteren onderhuids. De wonden zijn nog te vers, het is wachten op een korstje.Maar dat het lelijke littekens worden is al duidelijk. Dus don’t touch, it hurts.

Het zeecliché

18 MEI 2017

De zee neemt en de zee geeft. Vandaag heeft ze gegeven. Inzichten nog wel, waarvoor dank. Nu ik met single-ogen naar de wereld kijk, ligt mijn focus anders. Ik zie koppels op de dijk. Ze likken aan ijsjes, eten pannenkoeken, staren voor zich uit. Maar vooral: ze zwijgen. Niet het geruststellende zwijgen van twee mensen op dezelfde golflengte die geen woorden nodig hebben. Het is een ander soort zwijgen. Eén die teleurstelling verraadt. In zichzelf, in de ander, in de liefde. En angst, voor foute woorden die zouden kunnen leiden tot dat ene gesprek dat er echt toe doet. Wat wil jij, wat wil ik? Willen we nog ‘wij’?

Een partner is nog geen garantie op een relatie. Zonder liefde zitten we zij aan zij, zwijgend, starend in het ijle. Is het naïef te denken dat liefde een noodzakelijk bindmiddel is? Of zijn relaties niet meer dan constructies tegen de angst voor het alleen-zijn?Gemakkelijk, organisatorisch: ik de boodschappen, jij de tuin. En als iedereen flink is, volgt er seks.

Het kan anders, dat weet ik, dat zie ik ook soms.
Voor minder ga ik niet.

Nachtelijke blikseminslagen

16 MEI 2017

Nachtmerries. Ze komen in alle vormen en intensiteiten, maar ze zijn er, elke nacht om 3 uur. Dat weet ik omdat ik een slaapapp gebruik. Ik meet sinds kort alles, in een poging grip te krijgen op … ja, op wat eigenlijk? Mijn slaapkwaliteit is gemiddeld 82 procent (niet slecht). Ik zet gemiddeld 8.547 stappen (streefdoel is 10.000). Ik drink zes glazen water per dag (twee te weinig). Ik weeg 69,9 kg (oké, 70,7 maar dat is met pyjama. Ik heb een zware pyjama). Mijn lichaam bestaat voor 48,3 procent uit water en 25,1 procent uit vet. Ook de parameters in mijn bloed heb ik laten checken. Alles oké onderhuids. Het zit dieper, in mijn hoofd/hart.

Emoties blijken minder meetbaar of beheersbaar, dat frustreert.Ik moet ondergaan, bots tegen grenzen en met mijn kop tegen muren. Want je kan niet beslissen wat voor weer het wordt vanbinnen. Dus probeer ik mij te wapenen tegen eventuele koude aan het hart en tegen plots opkomende huilbuien. Spotify werkt prima, geeft weinig bijwerkingen tenzij een lichte neiging tot terugblikken. Wandelen/joggen, ook een aanrader en het helpt om de statistieken op te krikken (de 10.000 stappen weet je wel).

Maar die nachtmerries, dat zijn blikseminslagen op onbewaakte momenten. Klokslag 3 uur schrik ik wakker, zwetend, happend naar adem, hartslag in het rood alsof ik achternagezeten wordt door een leeuw. Soms zijn ze absurd, soms schijnbaar onschuldig, soms echt gebeurd, maar altijd dreigend.

Ik heb besloten dat ze heilzaam zijn, zo lijkt het alsof ik er toch grip op heb. Misschien zijn ze nodig om de spanning uit de lucht te halen. Misschien klaart alles daarna op en zit de lucht vol zuurstof als de donkere wolken verdreven zijn. Misschien.

 

Moederdag en de olifant

14 MEI 2017

Hij zwijgt. Wil hij niet of krijgt hij het niet over zijn lippen? Is hij het vergeten of vindt hij dat ik het niet verdien? Vreemd hoe iets niet zeggen kwetsender kan zijn dan luide verwijten. Het is Moederdag. Ik ben de moeder van zijn kinderen en die taak vervul ik bovengemiddeld, vind ik. En hij? Hij zwijgt. Dus slenteren we in stilte, samen, langs kermiskramen en vragende blikken van mensen die ons kennen van toen we nog ‘ons’ waren.

Het was een toegeving en een slecht idee. Een nostalgische zoon die nog eens met mama én papa in de ‘rups’ wou. Wij daarin: zoon, papa, mama en de denkbeeldige olifant tussen ons in. We maken grapjes en lachen groen. We doen te hard ons best. Maar hij schatert, het kriebelt in zijn buikje, hij knijpt in onze handen en wij knijpen stevig terug, want loslaten is zo verdomd moeilijk.

En dan scheiden onze wegen. Als hij wegrijdt zie ik naast hem een plantje, zorgvuldig uitgekozen en met liefde ingepakt. Voor zijn mama, want zij verdient het.

Groepsknuffel

11 MEI 2017

Als er een wimper uitvalt wens ik altijd dat we nog één keer met ons vier een groepsknuffel kunnen doen. Kan dat, mama? Je hoeft niet naast papa te staan.’

Hij zegt het zachtjes en kijkt hoopvol door zijn tranen. Ik breek, we huilen samen, een uur lang tot ver voorbij bedtijd. In één guts komen alle emoties van de voorbije maanden los. Ook superhelden zijn kwetsbaar. En mama’s.Het eerlijkste, diepste en meest broze gesprek dat we ooit voerden, mijn kleine man van amper zeven en ik.
De hartenpijn, het eeuwige gemis, het verhuizen, de schaamte … te zwaar om dragen voor zijn kleine schoudertjes. Dat het beter wordt, beloof ik en ik hoop dat ik gelijk krijg. Dat het zal wennen en dat ze zich ook in mijn huis zullen thuis voelen, uiteindelijk. En dat mama en papa hem en zijn broer doodgraag zien, voor altijd en dat het ons zo oneindig spijt dat het niet is gelukt om samen een gezin te zijn. Dat we ons de toekomst ook anders hadden voorgesteld en dat het veel moed vraagt om dat ideale plaatje los te laten, maar dat plan B misschien ook niet zo slecht zal zijn.

Hij knikt. ‘Ik zie jou ook doodgraag, mama. Tot aan de Delhaize en terug.’ Ik lach om ons grapje van voor de scheiding, toen er nog geen tranen aan te pas kwamen. 

Mooie woorden

8 MEI 2017

Onderwerpen en werkwoorden, vraagtekens en samenvattingen. Verder komen we niet meer. De urenlange gesprekken zijn opgedroogd, toekomstplannen geschrapt wegens geen toekomst meer. Herinneringen veilig opgeborgen wegens te pijnlijk. Dus praten we alleen nog in de tegenwoordige tijd, kort en bondig.

Duidelijk, dat wel: ‘Om hoe laat breng je de kinderen?’, ‘Ben onderweg.’ Niet mis te verstaan, geen ruimte voor interpretatie, geen verwachtingen die tussen regels blijven hangen.

Zonder diepgang communiceren we vlotter. Hij beter dan ik, toegegeven. Mijn klinkers zijn scherper wanneer ik tegen hem praat en mijn lippen harder samengeperst, bang dat er foute woorden zouden ontsnappen en de wankele vrede sneuvelt. Hij praat zachter dan vroeger. Bij hem lijk ik soms een zweem van spijt te horen. Misschien beeld ik me dat in, moeilijk te oordelen met dat handvol woorden.

Het was nochtans zijn stem waar ik het eerst voor viel, liefde op het eerste gehoor. Een telefoontje met ernstige gevolgen: veertien jaar lang bleef ik aan zijn lippen gekluisterd.

Mooie woorden, ik kreeg er niet genoeg van. Tot toen.

Geen plaats

15 APRIL 2017

Er wordt niet meer gesnurkt naast mij in bed en ik heb het hele deken voor mezelf. Tot zover de positieve aspecten aan alleen slapen. Keerzijde van een tweepersoonsbed-waar-maar-één-persoon-in-ligt: de lege plek naast mij is zo aanwezig. Het hoofdkussen voor een imaginaire wederhelft ligt er zo ostentatief onbeslapen bij. En geen warm lijf om mijn koude voeten aan te warmen.

Ik blijf netjes op mijn helft liggen, alsof ik stiekem hoop dat er ’s morgens toch iemand naast mij zal liggen. Voorlopig niet dus. Het bed mag dan te groot zijn voor mij alleen, in mijn hoofd is nog geen plaats voor een significant other. In het hoofd van de zonen ook niet. Dat lieten ze onlangs duidelijk verstaan nadat ze gehoord hadden dat een vriendje een stiefpapa kreeg. “Als hier een stiefpapa zou komen dan neem ik een kanon en schiet hem naar een andere planeet.” Geen half werk.

En toch, ooit, als mijn hoofd weer netjes opgeruimd is.

Vijf is oké

23 MAART 2017

Op een schaal van 1 tot 10 voel ik mij vandaag een vijf. Dat is gezien de omstandigheden lang niet slecht en al vijf meer dan enkele weken geleden. Elf om precies te zijn. Op 30 december 2016 verdween de grond onder mijn voeten. De grens was bereikt, de laatste druppel gevallen en het kalf verdronken.

Ik besloot alle regelingen te treffen die bij een scheiding horen, al was ik daar emotioneel helemaal niet toe in staat. Maar toen sloeg het noodlot een tweede keer in één week toe. Op 5 januari reed ik met mijn zoon naar het ziekenhuis – dag op dag tien jaar nadat mijn vader in datzelfde ziekenhuis overleden was. Hij voelde zich misselijk en zijn benen deden zoveel pijn dat hij maar net tot op de spoedafdeling geraakte. Diagnose: diabetes type 1. En dus levenslang vier keer per dag insuline spuiten, koolhydraten tellen, snelle suikers altijd bij de hand hebben, op vaste tijdstippen eten en dag en nacht zijn suikerspiegel monitoren. De angst in de ogen van mijn zoon, die zijn eigen lichaam niet meer kon vertrouwen en bang was om in coma te gaan, staat op mijn netvlies gebrand.

En geen partner om deze harde klap te verwerken, integendeel, Hem wou ik echt niet in mijn buurt. Ik hield mij sterk voor mijn zoon, week zeven dagen niet van zijn zijde in het ziekenhuis.

Terwijl ik met mijn zoon in een rolstoel naar de cafetaria reed – op eigen krachten haalde hij het niet tot daar – kon ik in omfloerste termen wel even met vriendinnen over de nakende scheiding praten, maar mijn hart luchten kon niet, hij werd bang als hij me even niet zag.

Anyway, op een of andere manier hebben we die helse periode overleefd. Op automatische piloot en veel adrenaline.We zaten fysiek en emotioneel op de bodem en het zou nog aartsmoeilijk worden om weer omhoog te klauteren.

Om maar te zeggen: een vijf is geweldig op dit moment.

Delen door twee

23 MAART 2017

Nog twee keer slapen en mijn zonen zijn terug. Het lijkt een eeuwigheid en intussen loop ik verloren in mijn eigen living, die nochtans maar een zakdoek groot is. Ik wist dat dit het moeilijkste deel van de scheiding zou worden: mijn zonen missen. Meer dan negen jaar was ik er altijd voor hen, dag en nacht. Ik voel mij een slechte moeder, ook al wou ik hen helemaal niet in de steek laten. Mocht het kunnen, ik hield ze voor altijd onder mijn vleugels, maar loslaten hoort erbij. En ze zien hun vader ook graag dus ik moet hen delen.

Ze hebben nu een leven waar ik niet bijhoor, dat steekt. Dat de oudste diabetes heeft maakt het er niet makkelijker op. Loslaten is altijd moeilijk, maar als je kind medische zorgen nodig heeft dan voelt het helemaal fout om niet bij hem te zijn.

Ik vul mijn alleen-tijd, zet mijn agenda propvol met afspraken, lunches, uitstapjes. Het helpt, maar ik kan niet elke week mijn hele vriendenkring laten opdraven om op mij te babysitten. Ik moet leren alleen zijn in dit huis waar mijn zonen zo opvallend afwezig zijn.Er is natuurlijk altijd nog SpiderMan die vanop het salontafeltje naar mij staart, maar als niemand hem laat vechten is zelfs hij maar een saaie vent.

 

Open en bloot

20 MAART 2017

t Is gebeurd! Ik ben eenzaam. Of toch bang om het te worden. Drie dagen single en de angst slaat toe. Dat het buiten grijs is en dat ik grotendeels van thuis werk, helpt niet echt natuurlijk. Nochtans, geen eenzamere tijd dan die tijdens de laatste maanden van mijn relatie, maar toen was mijn eenzaamheid niet zichtbaar voor de buitenwereld. Nu ben ik open en bloot alleen. Ik zie hoe ik word nagestaard op straat, het medelijden in de blikken van de moeders aan de schoolpoort.

Ik beeld het mij in natuurlijk, ik weet het wel, niemand staart mij na en niemand vindt mij zielig, maar toch, het voelt alsof ik in pyjama over straat loop.

Nu ben ik niet de meest extraverte persoon, ik spreek nooit onbekenden aan en zelfs mensen die ik ken durf ik al eens te negeren. Niet omdat ik ze niet leuk vind, maar omdat ik soms verdwaal in mijn hoofd en geen besef heb van de buitenwereld. Tijd om daar iets aan te doen.

Frieten&Friends

18 MAART 2017

Ze zijn vertrokken, mijn zonen. Voor de eerste keer alleen naar hun vader. Ik zwaai van achter het raam en slik een brok in mijn keel weg. Zodra ze de straat uit zijn rollen de tranen over mijn wangen.Ik twijfel: kruip ik in de zetel in een bolletje en laat ik de gulp verdriet eruit of recht ik mijn rug en richt ik mijn nog halflege huis verder in? Ik kies voor optie drie: een vet pak friet gaan kopen mét curryworst speciale. Het helpt.

Het gapende gat van een eenzame avond is preventief gedicht door mijn geweldige single mom support team: de vriendinnen. Het noodzakelijke vangnet om deze stap te zetten. Ze hebben alle ups en vooral veel downs in mijn relatie van kortbij meegemaakt, niet geoordeeld, altijd gesteund en eindeloos veel geduld gehad.

Het support team werkt in shiften voor een 24/7 service dus werd de verhuisploeg afgelost door de ‘eerste avond alleen’-ploeg met een tas vol chips, hapjes en cava. Het kale nieuwe huis werd er warm van en de nacht wat minder boosaardig.

De ochtend kwam sneller dan gevreesd. Het gemis dat meteen opstak werd verzacht door videogesprekken met voornamelijk macrobeelden van de huid van mijn zonen. ‘Niet zo dicht’ roep ik, waarna ik panoramabeelden van het plafond te zien krijg. Heerlijk, mijn ventjes.

Op de planning vandaag: koffie, krant, even tanken bij het support team en een paar uur Ikeatherapie – duurder dan een uurtje psycholoog maar je houdt er wel leuke spulletjes aan over.

Ik kan het. Denk ik.

 

 

 

 

 

 

 

Een gedachte over “Eva Solo – Vallen en opstaan na een scheiding

  1. Veel geluk Eva! Een beetje doorbijten in het begin maar het wordt enkel maar beter, de ruziestress ebt weg, er komen nieuwe horizonten, ergens is er een partner waarvan je nu weet wat je wel wilt en wat niet… Alles kalmeert en normaliseert zonder stress na een tijdje, neem het gerust aan van een expert in gebroken relaties…

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s